โกดังหมายเลข 26

 

“ฮือออออ~ ไอ้คนนิสัยไม่ดี ฮึก ไอ้คน ฮึก ฮืออออ!!! ไม่ ฮึก ไม่รักษาสัญญา” ฮยอนซึงได้แต่ส่ายหน้าไปมา เพราะตั้งแต่กลับมาถึงหอพักนักเรียนกีกวางก็ลงไปชักดิ้นชักงอร้องไห้ฟูมฟายอย่างเดียว

 

“กีกวางอา~ ถึงนายจะบ่นไปแต่ไอ้ดงอุนมันก็ไม่รับรู้หรอกนะ โอ๊ย!” หวังจะปลอบให้เงียบเสียงลงอยู่ดีๆ กลับถูกหมอนหนุนใบโข่งปาใส่เสียอย่างนั้น

 

“อย่าพูดชื่อไอ้บ้านั่นนะ! แง๊~!!! ฮยอนซึงไม่ต้องโทรไปฟ้องนะ ไม่ต้องบอกว่าให้มาง้อก่อนนอนแล้วก็ไม่ต้องบอกว่าถ้าง้อช้าจะไม่รักแล้วด้วย!” แล้วก็ก้มหน้าไปสะอื้นไห้อย่างเดิม เห็นแบบนี้แล้วฮยอนซึงผู้รักเพื่อนเยี่ยงชีพจะไม่รีบส่งข้อความไปเตือนตัวต้นเหตุได้อย่างไร!

 

“อะไรน้า... ถ้าไม่ง้อก็จะไม่รัก?” ทวนคำเบาๆ

 

“ไม่ใช่ๆ! เขียนว่า ต้องมาง้อ ‘ก่อนนอน’ ไม่งั้นไม่รัก! ฮืออออออออออ!!!” เลขาหน้าสวยหันมาพยักหน้าเออออพร้อมกับแก้ไขข้อความใหม่เสีย ส่วนทางเด็กหนุ่มตัวเล็กก็เริ่มลงไปนอนเลื้อยอยู่กับพื้นด้วยความหดหู่ใจ

 

ทั้งๆ ที่คบกันมายืดยาวหวานใจตัวดีไม่เคยมีท่าทีต่อต้านใส่ แต่แล้วอยู่ๆ อะไรก็เข้าสิงทำให้จากคนรักแสนดีที่คอยตามใจกลายเป็นไอ้หนุ่มวายร้ายที่แสนเย็นชา... ไหนจะเรื่องเหตุผลที่เพื่อนรักหน้าสวยเคยพูดก่อนหน้าอีก

 

//เบื่อที่จะต้องรองมือรองเท้านายแล้ว ดีไม่ดีจะไปหาเมียใหม่ด้วยซ้ำ!// ยิ่งคิดหัวใจอันบอบบางของกีกวางก็ยิ่งเจ็บปวด

 

‘ฮันนี่จ๋า~ ตัวเองคงไม่ได้หมดรักเค้าแล้วใช่ไหม.... ฮือออ’

.

.

.

ค่ำคืนที่เลวร้ายในชีวิตผ่านพ้นไปอย่างไม่ปกติดี อาการรอเก้อของกีกวางทำให้คนตัวเล็กได้แต่เอามือปิดปากหาวตลอดคาบเรียนแรก ส่วนสายตาหนะหรือ...

 

‘ไอ้คนใจร้าย! ยังมานั่งหน้าหล่อทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอีก!’ เหลือบมองก็แล้ว เพ่งมองก็แล้ว แทบจะเอาตาไปติดหน้าอีกฝ่ายก็แล้ว แต่ดงอุนก็ยังคงมีท่าทีเฉยเมยไม่รู้สึกรู้สาอะไรจนน่าหมั่นไส้

 

ฮยอนซึงที่นั่งข้างๆ จึงทำเพียงคอยส่งข้อความไปตำหนิให้พ่อหวานใจเพื่อนรักได้สะดุ้งเล่นเป็นพักๆ พลางคอยให้กำลังใจเจ้าตัวน้อยเป็นระยะ

 

“บางทีดงอุนอาจจะเปิดข้อความไม่เป็นก็ได้นะกีกวาง นายก็รู้ว่าไอ้นั่นมีมือถือไว้เพื่อรับสายนายคนเดียว... ทำไมไม่ลองไปบอกตรงๆ หละ?” เสนอทางแก้ไขให้ซึ่งดูเหมือนผลที่ได้จะตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

 

“ขนาดเราโลเทคยังเปิดเป็นเลย! ไม่สนใจแล้ว ในเมื่อไม่อยากง้อก็ไม่ต้องง้อ! งอน!” พร้อมกับฟุบลงไปกับโต๊ะทันที หากคนหน้าสวยสังเกตสักนิดคงได้เห็นหยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อซึมออกมาจากดวงตาสุกใสคู่นั้น

 

‘ไม่อยากรักก็ไม่ต้องรักกันแล้ว... ฮึก’ หวังว่าการหลับตาครั้งนี้จะทำให้เขาได้ตื่นมาพบสิ่งดีๆ ทดแทนฝันร้ายที่กำลังเผชิญ...

 

ในขณะที่อีกคนหลับตา อีกคนก็เอาแต่จ้องมองแผ่นหลังคนข้างหน้า... ทำไมเขาจะไม่เปิดอ่านข้อความที่เพื่อนรักของหวานใจส่งให้ ตอนแรกแทบจะกระโดดลุกจากเตียงวิ่งเข้าห้องข้างๆ แต่ก็ติดตรงโดนเพื่อนรักทั้งสองดึงตัวไว้ ส่วนสายตาที่มองอย่างตัดพ้อนี่ก็ใช่ไม่ใส่ใจ เพียงแต่ความรู้สึกผิดมันทำให้เขาวางตัวไม่ถูก

 

‘ไม่น่าไปเล่นตามแผนบ้าๆ นั่นเลย เฮ้อ~ กีกวางที่รัก อย่างอนไปเลยนะคนดี’ อยากเข้าไปกอด อยากเข้าไปหอมให้ชื่นใจ แต่ก็ทำไม่ได้... ทำไมซน ดงอุนถึงเป็นผู้ชายที่โชคร้ายอย่างนี้!!!

 

“ใจเย็นดงอุน กูว่าตอนนี้กีกวางคงเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าขาดมึงไม่ได้” เสียงกระซิบจากคนข้างๆ ทำให้เขาต้องถอนหายใจทิ้งอีกครั้ง

 

“กูก็ขาดกีกวางไม่ได้เหมือนกันไอ้จุนฮยอง เฮ้อ...”

 

“เอาน่าๆ รับรอง ไม่เกินเย็นนี้กวางต้องเป็นฝ่ายเข้ามาหามึงแน่ๆ ทีนี้แหละมึงเอ๊ย... ต่อไปชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้!” ตามสมทบด้วยคู่หูร่างใหญ่อีกฝาก

 

“แต่ตอนนี้ชี้ใจกวางจะเป็นกูอยู่ไหมเนี่ย เฮ้อ... แล้วดูนี่ดิ” ก็เล่นไปทำใส่ซะอย่างนั้น คงงอนสามภพแล้วแน่ๆ ไหนจะข้อความที่เลขาหน้าสวยประจำห้องคอยส่งมาตอกย้ำอีก... ดงอุนเจ็บจี๊ด!!!

 

//ไอ้โง่! ทำเพื่อนกูร้องไห้หรอ เดี๋ยวปั๊ด! // ไม่ก็... //ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ไม่เห็นหน้ามึงหละกูสบายใจ คิกคักๆ// แต่ที่แรงสุด... //ยังไม่รีบมาง้ออีก เดี๋ยวพ่อเอาบาซูกาไปยิงน้องชายให้กระจุยเลยนี่!// อะไรของฮยอนซึงเนี่ย! ใช่ว่าเขาจะไม่เสียใจสักหน่อยนะ!

 

“กูว่าตัวแรงไม่ใช่แฟนมึงหรอกหวะ... ไอ้ฮยอนซึง ไอ้เมสเซสนรก” ดูจุนนินทาคนนั่งหน้าพลางมองข้อความอย่างขยาด... คนอะไร หน้าตาก็ดี แต่ดีกรีความเกรียนเกินหน้าตา!

 

“อย่ามัวใส่ใจสิ่งเร้ารอบข้างได้ปะวะ ใกล้จะพักเที่ยงละ แผนต่อไปมึงต้องทำตัวเป็นเซเลบ โอเค๊?” จุนฮยองตัดบทหนีเสียดื้อๆ

 

“เซเลบ? อะไรของมึง?”

 

“ก็ทำตัวเป็นพวกสมาคมไง ปกติมึงอะเอาแต่หงอแฟน ไม่เข้าหาใครจนกีกวางคิดว่ามึงขาดเขาไม่ได้ ถ้ามึงทำให้เขาเห็นนะว่าความจริงขาดเขามึงก็มีคนอื่น ต่อไปนี้แหละมึงเอ๊ย~ เอะอะก็ ดงอุนจ๋าๆ ฮาๆๆ” เพื่อนรักยุนขยายความซะยืดยาว นี่เขาจะต้องทำอะไรอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย! แต่เอาวะ มาไกลขนาดนี้ ทำๆ ไป จะได้จบๆ ซะที เฮ้อ!

 

เหนือสิ่งอื่นใด แม้ปากจะคอยเออออไปตามใจปรารถนาของคุณเพื่อน แต่ใจนี่สิกลับต่อต้าน!

 

“มึงงงง กูอยากไปกินข้าวเที่ยงกับที่รักกูอะ” เริ่มงอแงอย่างเช่นทุกวันที่เป็นมา และก็ต้องจบโดยการโดนเพื่อนรักตัวดีลากออกไปหาไรกินนอกห้อง เฮ้อ~ สงสารตัวเองเสียจริง ดงอุนเอ้ย!

 

“อ้าวดงอุน!” ฮยอนอาสาวเปรี้ยวที่มักเข้ามาหาเรื่องข้ากระผมเป็นประจำเดินตรงดิ่งมาเช่นเคย

 

“ไงๆ ได้ข่าวว่ารักร้าวหรา~” เบื่อจริงพวกข่าวโคมลอยเนี่ย! แล้วดูเป็นสาวเป็นนางมายืนเท้าแขนบนบ่าผู้ชาย เฮ้อ ช่างไม่เรียบร้อยเหมือนกีกวางจ๋าของผมเล้ย~

 

“ข่าวมั่วๆ ก็เชื่ออยู่ได้” ขี้เกียจจะเถียงต่อ แต่ดูท่าคุณเธอจะยังไม่หมดสนุก เปลี่ยนจากเท้าแขนเป็นตีแขนผมแทน

 

“จะจริงปลอมยังไง เขาก็เชื่อกันไปเกือบทั้งชั้นแล้ว! นี่รู้เปล่า! เพื่อนฉันบอกว่ามีรุ่นพี่จ้องงาบกีกวางของแกอยู่นะ ระวังไว้ๆ” ตอนแรกกะจะเดินหนีไปเพราะประโยคมันจี๊ดขึ้นใจ แต่พอประโยคถัดไป... ปี๊ดเต็มประตู!

 

“ใครวะ? ไอ้หมอนั่นหรอ!?!” อยู่ๆ หน้าของรุ่นพี่ที่เคยมาวอแวกับเบ่บี๋ของผมก็ลอยขึ้นมา ตามจีบแฟนตัวน้อยตั้งแต่เข้ามาตอนมัธยมต้นจนกระทั่งรู้ว่าคบกับผมก็ยังจะมาเจ๊าะแจ๊ะด้วย น่ารำคาญจริงๆ!

 

“ก็เออหนะสิ! ซื่อบื้อจริงๆ เล้ยยย~ เออนี่ๆ นอกจากนั้นนะ... ” ผมเข้าใจครับว่าเรื่องแบบนี้มันป่าวประกาศใหญ่โตไม่ได้เลยต้องเปลี่ยนจากพูดคุยธรรมดาเป็นกระซิบกระซาบกันเสียแทน แหม! ไอ้คนที่เห็นเวลาคนเขาเศร้าเป็นช่วงนาทีทองนี่มันก็น่าจริงๆ! ให้ตายเถอะ!

 

ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งเอาแต่สนใจเรื่องข่าวล่ามาแรงเกี่ยวกับชีวิตคู่ตัวเอง ด้านตัวจริงที่ยืนมองภาพบาดตาบาดใจถึงกับยืนจ้องตาเขม่ง แผ่ออร่ามืดออกมาจนล้นห้อง

 

“เขาคู่กัดกันนะ” ฮยอนซึงย้ำสถานะของคนทั้งคู่ซึ่งอยู่ไกลๆ ให้ฟังอีกครั้ง

 

ใช่! ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าฮยอนอา และดงอุนเป็นคู่กัดกัน เจอหน้าเป็นอันต้องมีปะทะคารมฝีปากตลอด โดยทุกครั้งก็มีเขานี่แหละคอยสงบศึกให้ แต่ไหงครั้งนี้ต้องแทบจะสิงกัน! ปากก็ว่าไม่ชอบ แต่การกระทำมันบอกว่าไม่ปฏิเสธเลยชัดๆ เห็นแบบนี้แล้วของมันขึ้น!

 

“เหอะ! ไม่เคยได้ยินหรอ แรกๆ ก็ร้าย แต่ท้ายๆ ก็รัก! ซน ดงอุน! เตรียมถวายชีวิตให้ยมบาลได้เลย!”

 

TBC.

 

TALK : โอ้!!! แผนของสองจุนทำพิษอีกแล้วขอรับ! เรื่องราวชักจะไปกันใหญ่แล้ว O[ ]O! แบบนี้คู่รักอุ่นกวางจะเป็นอย่างไรโปรดติดตามตอนต่อไปนะจ๊า~ เอิ๊กๆ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและคอมเม้นท์ค่า >3<