โกดังหมายเลข 26

 

Part 1

 “หมายความว่าไงวะ???”

“ไอ้โง่! ก็หมายความว่า เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น มึงต้องทำให้เขาเห็นว่ามึงไม่ได้หงอกับแฟน”

“แล้วทำไมกูต้องทำ ในเมื่อแบบนี้กูก็โอเคแล้ว???”

“ก็มันเสียสถาบันชาย ‘เหนือ’ ชายไง!!!”

 “เอาหละ ขั้นแรกมึงจำไว้ให้ดี ห้ามมีท่าทีเกรงกลัว แม้ใจจะป๊อดแต่ภายนอกต้องเป๊ะ!”

 

และด้วยเหตุนี้เอง เพราะเขาดันทำตัวอยู่ใต้โอวาทของสุดที่รักซะดิบดี บรรดาเพื่อนพ้องน้องพี่เหล่าชายเหนือชายเลยรู้สึกคับอกคับใจ เสียศักดิ์ศรีไปตามๆ กันจนเขาต้องมาร่วมแผนกับเพื่อนรักทั้งสอง

 

แถมตอนนี้ผมยังต้องมานั่งดีหน้าขรึมใส่กีกวางน้อยทั้งๆ ที่ปกติตอนนี้คงทำหน้าออดอ้อนให้อีกฝ่ายป้อนข้าวให้อีก! แต่เอาเถอะ เพื่อเพื่อนๆ ที่รักและความจริงผมเองก็อยากลองดูบ้าง ว่าถ้าเกิดผมไม่ยอมอ่อนให้เจ้าตัวเล็กแล้ว อีกฝ่ายจะทำยังไง คิกๆ คิดแล้วก็สนุกดีเหมือนกันนะเนี่ย!

 

“เป็นอะไรไปรึเปล่าดงอุน?” นั่นไง! เริ่มสงสัยแล้ว เป็นไปตามแผนเป๊ะ!

 

“เปล่านี่” อะแฮ่มๆ ต้องตอบเสียงเข้มด้วยรู้สึกไม่ชินกับตัวเองเท่าไหร่ เพราะปกติพูดกับหวานใจทีไรเสียงอ่อนเสียงหวานทุกที

 

“หรอ” กีกวางน้อยเออออตามไม่เซ้าซี้แล้วก็นั่งตักข้าวเข้าปากตัวเองต่อไป แต่ผมก็สังเกตได้ว่าเขาแอบเงยมามองผมเป็นระยะๆ เพียงแต่ต้องนิ่งเข้าไว้เลยทำได้เพียงนั่งกินไปเงียบๆ เท่านั้นเอง

 

“ดงอุน เป็นอะไร?” น้ำเสียงกดเน้นทุกถ้อยคำทำให้รู้ว่าตอนนี้เส้นความอดทนของร่างบางใกล้ถึงจุดสูงสุด แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงส่ายหน้าและสนแต่ถาดข้าวตัวเองต่อไป

 

กีกวางมองคนรักที่ทำตัวต่างจากทุกวันอย่างไม่เข้าใจนัก ความสงสัยที่เต็มอยู่ในอกมันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด รำคาญใจที่อยู่ๆ คนอ้อน ช่างเอาใจอย่างดงอุนก็กลายเป็นตาลุงหน้านิ่งทำตัวขรึมผิดวิสัย เห็นแบบนี้แล้ว... หงุดหงิดโว้ย!!!

 

เวลาพักกลางวันที่ควรเป็นเวลาอันมีค่าประหนึ่งนาทีทองกลายเป็นช่วงที่น่าเบื่อและอึมครึมที่สุดในวันนี้ หลังจากต่างคนต่างกินเสร็จกีกวางทำเพียงกระแทกกล่องข้าวลงบนโต๊ะ ซึ่งนั่นก็ทำเอาใจของหนุ่มร่างสูงหล่นไปถึงตาตุ่มแต่ด้วยคำของเพื่อนมันค้ำไว้เลยต้องแสร้งตีหน้านิ่งต่อไป

 

“ไปคุยกันหน่อยสิ” ร่างบางเอ่ยเสียงเรียบแบบที่ไม่ค่อยได้เป็นนัก เล่นเอาเพื่อนที่นั่งแถบนั้นเสียวสันหลังวาบกันเป็นแถว... ก็เล่นพูดซะแบบนี้ ดูท่าจะเคลียร์หนัก!

 

“โทษที เดี๋ยวต้องเอาสมุดไปคืนฮยอนอา” และนี้ก็เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เพื่อนทั้งห้องถอยกรูออกจากบริเวณนั้น เพราะอยู่ๆ ซน ดงอุน เกิดแข็งข้อ!

 

“ว่าอะไรนะ?” เอียงคอถามอย่างน่ารักน่าชังผิดกับแววตาที่พร้อมเชือดได้ทุกเมื่อ

 

“ไว้เรียนเสร็จค่อยคุยก็ได้นี่ โทษทีนะ ต้องไปแล้ว เดี๋ยวฮยอนอาจะรอนาน” ว่าแล้วก็ลุกออกไปโดยทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มร่างเล็กที่ยืนมองตามจนสุดประตู

 

ผมไม่รู้หรอกว่ากีกวางจะทำหน้าน่ากลัวแค่ไหน หรือว่าตอนนี้จะยืนล้มโต๊ะ หักตะเกียบยังไง รู้แค่ว่าตอนนี้ผม ใจหายมาก!!! กลัวแทบแย่! นึกว่าจะได้ตายตั้งแต่สบตากลมคู่นั้นแล้ว!

 

“มะ มึงทำดีมากไอ้ดงอุน!” ขนาดดูจุนที่เป็นแค่ตัวประกอบยืนเห็นสายตายมบาลผ่านๆ ยังเสียงสั่นขนาดนี้ แล้วผมที่ต้องยืนปะทะจังๆ จะขนาดไหน คิดดู!

 

“นั่นสิดงอุน! เมื่อกี้มึงสุดยอดมาก!” จุนฮยองเองก็มีอาการไม่ต่างกัน บอกแล้ว... ยามดีกีกวางเป็นดั่งเทวดา แต่ยามร้ายขึ้นมาซาตานยังน้อยไป!

 

“แล้วกูต้องทำไงต่ออะ พูดตรงๆ กูไม่อยากทำแบบนี้กับกีกวางแล้วหวะ” ตอนแรกเหมือนสนุก แต่พอเอาเข้าจริงก็หงอไปตามระเบียบ

 

“เฮ้ย! ถ้ามึงอ่อนให้ตอนนี้นะ มีหวังเขาเล่นมึงเป็นศพแน่! อย่าไปหงอไอ้ดงอุน กล้าๆ หน่อย... ว่าแต่ต่อไปก็ เอ...”

 

“ก็แค่ไปคุยตอนเย็น ไม่ว่าจะคุยอะไรมึงก็ห้ามยอมอ่อนให้ มึงอะ ทำตัวให้มันเป็นผู้นำหน่อยดิวะ เข้าใจไหม!” ก็จริงอย่างที่ทั้งคู่พูด ขืนไปหงอตอนนี้มีหวังกีกวางได้เล่นระบายเครียดเสียยกใหญ่แน่ แบบนี้ก็มีแต่ต้องลุยลูกเดียว!

 

คาบเรียนช่วงบ่ายที่ว่าน่าเบื่อนั้น กลายเป็นสุดแสนจะน่าเบื่อแบบหาที่สุดไม่ได้ กีกวางที่นั่งเรียนข้างหน้าก็ไม่มีวี่แววจะหันกลับมามองอย่างเคย แถมเพื่อนๆ คนอื่นก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งมาเล่นกับเขาเพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวหัวหน้าห้องตัวน้อย

 

“นายเป็นอะไรหรอดงอุน?” อยู่ๆ เลขาหน้าสวยประจำห้องซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าก็หันมาถาม

 

“หืม?” ไม่วายตีหน้านิ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่รู้ดีอยู่เต็มอกว่าเพื่อนหมายถึงอะไร

 

“ก็นายแปลกไป กีกวางเลยหงุดหงิดหนะสิ” ฮยอนซึงกระซิบกระซาบ

 

“ปกติก็หงุดหงิดอยู่แล้วนี่?” โอ้! นี่คงเป็นครั้งที่สองในการคบกันที่เขากล้าเหน็บคนน่ารัก เพราะหลังจากที่ทำไปครั้งแรกก็ต้องหยอดข้าวต้มไปสามวันเต็มๆ!

 

“นายก็ว่าไป... แต่กีกวางเป็นห่ว”

 

“หุบปากไปเลยฮยอนซึง! เรียน ไม่ใช่คุย!” ยังไม่ทันที่เลขาคนดีจะพูดจบเสียงที่เขาคุ้นเคยอย่างดีก็หันมาตวาดขัดเสีย โดยก่อนจะเบนหน้ากลับไปทางกระดานก็ไม่ลืมส่งสายตาขัดใจมาให้

 

รู้อยู่แล้วว่ากีกวางเป็นพวกไม่เคยยอมใคร แต่คราวนี้แหละ เขาจะทำให้ร่างเล็กยอมจนได้!

 

 และแล้วเวลานี้ก็มาถึง...

 

“สรุปนายเป็นอะไรกันแน่ดงอุน!” เสียงวีนถามอย่างไม่เข้าใจ เพื่อนที่เหลือในชั้นต่างมองพวกเขาเป็นตาเดียว

 

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นอะไร” มือหนาเสยผมตัวเองพลางเฉไปมองทางอื่น การกระทำที่แสดงออกมันช่างขัดหูขัดตากีกวางอย่างมาก โดยหารู้ไม่ว่าภายในใจของเขานั้นร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรเพราะกลัวจะหลุดฟอร์มเหลือเกิน

 

“สรุปจะไม่พูดใช่ไหม?” ถามเสียงนิ่งๆ แต่เน้นทุกคำ

 

ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครยอมเริ่มเอ่ยปากก่อน ดวงใจดวงน้อยจ้องหน้าเขาเขม็ง มือบางที่กำแน่น และเล็บที่จิกบนเนื้อเสียจนเห็นเป็นรอยแทบทำเขาเผลอตัวเอื้อมไปปลอบ หากแต่ทำแบบนั้นมีหวังกีกวางน้อยคงได้รู้ว่าเขาแสร้งทำมาตลอดเลยได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงราวกับไม่พอใจอีกฝ่าย

 

“ดงอุน!” ไอ้ตอนเรียกชื่อหนะไม่เท่าไหร่ แต่ตอนล้มโต๊ะนี่สิ! พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยลูกด้วย! ลูกไม่อยากล้มทั้งยืนแบบโต๊ะ~!!!

 

เสียงกรีดร้องของดงอุนที่ดังก้องภายในช่างขัดกับภายนอกที่ดูนิ่งเรียบราวกับน้ำแข็ง หากกีกวางสามารถอ่านใจเขาได้คงหัวเราะซะลั่นโลก เพียงแต่นั่นก็ได้แต่คิดเพราะดูเหมือนตอนนี้เส้นความอดทนของกีกวางจะขาดสะบั่นแล้ว!

 

“เป็นอะไรทำไมไม่พูด! ทำแบบนี้มันน่าหงุดหงิดรู้ไหม!” และแล้วก็เป็นเจ้าตัวเล็กอีกเช่นเคยที่ต้องเอ่ยปากก่อน ก็จะให้เขาพูดอะไรได้ แค่แรงอ้าปากยังไม่มีเลย!

 

“ใจเย็นน่ากีกวาง” ฮยอนซึงจับบ่าเพื่อนเป็นเชิงปลอบพร้อมกับส่งสายตาตำหนิมาให้เขา โอ๊ย!!! นอกจากต้องกลัวแล้วยังต้องรู้สึกผิดอีก เลิกซะกลางคันดีไหมเนี่ย!

 

//เขาเล่นแกเละเป็นศพแน่...// ใบหน้าเพื่อนทั้งสองตามมาตอกย้ำหลอกหลอนเสียจนล้มเลิกแผนการไม่ได้ อีกอย่าง... ถ้าคิดแล้วครั้งนี้เขาไม่ผิดนะ กีกวางต่างหากที่ใจร้อนไปเอง! ใช่ไหม?

 

“นายเป็นอะไรไปดงอุน อยู่ๆ ทำไมถึงทำตัวเย็นชาใส่กีกวางหละ” พ่อพระตัวดีมาเป็นกระบอกเสียงแทนให้ เพราะดูแล้วหวานใจเขาจะโกรธจนไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำ เห็นแบบนี้แล้วมันเจ็บจี๊ดที่ใจเหลือเกินนนน~

 

“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้เป็นอะไร งั้นเรากลับนะ ฝากไปส่งกีกวาง โอ๊ย!” แอ๊ก! มาซะเต็มหน้าเลยขอรับกระผม กระเป๋าเป้ใบโตที่อยู่ๆ ก็พุ่งเข้าใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว

 

“หุบปากไปเลยไอ้งี่เง่า!” หลังจากลงมือประทุษร้าย ก็ตวาดใส่ก่อนจะวิ่งหนีออกไปทิ้งไว้ให้ผมยืนเลือดกำเดาไหลแต่เพียงลำพัง...

 

“เจ๋งเป้งไอ้ดงอุน! กีกวางยอมมึงก่อนเห็นๆ!” เสียงแสดงความยินดีของเพื่อนซี้ทั้งสองที่อยู่เฝ้าจนเหตุการณ์สงบเอ่ยขึ้นข้างๆ โดยมือก็เอาทิชชู่มายัดจมูกผมอย่างแรง

 

“นี่ถือว่าเขาเริ่มเกรงมึงไปหนึ่งขั้นแล้ว ถือเป็นฤกษ์งามยามดีที่มึงจะเลิกหงอแฟนซะที!” จุนฮยองกล่าวเสริมพร้อมกับหันไปตกลงเรื่องขั้นตอนต่อไป หารู้ไม่ว่าตอนนี้ซน ดงอุนนั้น...

 

“กีกวางจ๋า ฮืออออออออ~!!!” ทั้งกลัว ทั้งเจ็บ ทั้งเสียใจ แฟนยอดรักปากระเป๋าใส่หน้า แถมยังโดนด่าไอ้งี่เง่า! แบบนี้มันคุ้มกันไหมเนี่ยยยยย!!!



TBC.



 TALK : และแล้วแผนของ2จุนก็ปรากฏ ขนาดแผนแรกยังป่วนขนาดนี้ แล้วแผนต่อไปจะเป็นยังไงหนอ~ *W* อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะจ๊ะ >w<