โกดังหมายเลข 26

“ดงอุนขอรับ โปรดส่งงานเสียทีเถอะขอร๊าบบบ!!!”

“ทำไงก่อนๆ” ว่าแล้วก็พองแก้มข้างหนึ่งพร้อมกับยื่นไปหาคนตัวเล็กที่ยืนโอดครวญอยู่ข้างๆ

“ดงอุนขอรับบบ อย่าแกล้งกระผมแบบนี้สิครับ” เจ้าตัวยืนหันรีหันขวางหาตัวช่วยซึ่งดูเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ก็สนุกกับการแกล้งเขาเสียจริง

“เร็วๆ ดิ! นายไปส่งช้าเดี๋ยวครูก็ว่าหรอก เร็วๆๆๆ” ดงอุนหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเลี่ยงจะทำตามที่ตนบอกไม่ได้ ใบหน้ามนที่ตอนนี้แดงเป็นลูกตำลึงเลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะ

“เพี๊ยะ!!!” ฟาดเสียเต็มแรงรัก! ใครจะกล้าทำกับเขาแบบนี้ได้ นอกเสียจาก...

“กะ กีกวางอา... แหะๆ” ยิ้มแหยให้กับหัวหน้าห้องคนดีที่มีศักดิ์เป็นถึงขวัญใจของเขา ซึ่งตอนนี้กำลังปั้นหน้ายักษ์หน้ามารใส่หากเติมเขี้ยว เติมเขาลงไปละก็ ใช่เลย!

“งานหนะจะส่งไหม! ขืนชักช้าละก็ พ่อจะซัดให้น่วม!” สิ้นสุดคำเผด็จการดงอุนก็รีบก้มหน้าก้มตาควานหาแผ่นกระดาษชิ้นงานในกระเป๋าส่งมอบให้เพื่อนหน้าสวยซึ่งตอนนี้กำลังยืนยิ้ม    แฉ่งให้กับกีกวางของเขา

คิดแล้วก็น่าน้อยใจ ทีกับคนอื่นกีกวางหละแสนดี แสนเอาใจ แต่พอกับเขาทีไร ใจไม้ไส้ระกำ เอะอะเป็นเตะ เอะอะเป็นต่อยทุกที เห็นล่ำๆ แบบนี้แต่ซน ดงอุนก็ขี้น้อยใจนะ!

“ใช้แต่กำลัง ฮือๆ” เสียงบ่นพึมพำลำพังที่ไม่ค่อยจะเจตนาให้อีกฝ่ายได้ยินทำเอาคนที่ยืนคุมความประพฤติหันควับมามอง

“บ่นอะไร หืมมม~” คางเรียวที่ถูกมือบางเชยขึ้นมาเพื่อสบตา กับรอยยิ้มร้ายดั่งราชินีแบบนี้ใครละจะกล้าขัดขืน ยิ่งเป็นดงอุนผู้อุทิศชีวีให้ยอดรักหมดใจแล้ว...

“ปะ เปล่าจ้ะยาหยี แหะๆ” ว่าแล้วก็ส่งงานให้เลขาคนสวยก่อนที่คณะกรรมการห้องจะเดินออกจากชั้นเรียนไป รวมถึงกีกวางสุดที่รักของเขาด้วยเช่นกัน เพียงบานประตูปิดลง เหล่าสมาคมผู้ร่วมทุกข์ร่วมยากก็รีบตรงปรี่เข้ามาประกบตัวเด็กหนุ่มเอาไว้

“มึงยอมได้ไงวะไอ้ดงอุน!” ดูจุน คนสนิทฝ่ายซ้ายที่เฝ้าดูเหตุการณ์ซึ่งเกิดทุกวันชิงถามก่อน

“แบบนี้มันหยามกันนะเว้ย!” จุนฮยอง คนสนิทฝ่ายขวารีบสมทบ

เหลือแต่เพียงคนกลางอย่างเขาที่นั่งถอนหายใจอย่างปลงชีวิตกับเพื่อนรักทั้งสอง ไม่รู้จะตอบออกไปอย่างไรดี

“ความจริงกีกวางก็ไม่ได้เลวร้ายแบบนั้นหร...”

“หยู๊ดดด!!!” ประสานเสียงระงับข้อความถัดไปที่คงหนีไม่พ้นเยินยอแฟนสุดที่รักของตัวเองเป็นแน่ ดูจุนและจุนฮยองหันมาสบตากันก่อนจะเผยยิ้มร้าย

“หยุดหงอได้ละไอ้ดงอุน!”

“ได้เวลาปฏิวัติเสียที ทำให้กีกวางรู้ซะว่ามึงคือผู้ที่อยู่เหนือกว่า!”

“???”

“ได้เวลา... แผนสยบกวาง!”

 

TBC.



TALK : ก่อนอื่นต้องขอโทษเป็นอย่างสูงที่ไรเตอร์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย บังเอิญช่วงที่ผ่านมาไรเตอร์ติ๊สแตกออกทะเลลงเรือติดเกาะ! @[]@!!! จริงๆ แล้วช่วงที่ผ่านมาชีวิตของพวกเราวุ่นวายมากจนไม่มีเวลามาเขียนเลยค่ะ TTwTT ตอนนี้ก็กลับมาพร้อมเรื่องใหม่ผ่อนคลายสมองกันค่า ยังไงก็ขอฝากด้วยนะค้า~ คิดถึงทุกๆ คนเลยยย~!!! >3<