โกดังหมายเลข 26

เสียงถอนหายใจและท่าทางเหนื่อยอ่อนจากคนข้างกายรบกวนสมาธิการเรียนของเขาจนต้องหันไปให้ความสนใจตามประสาเพื่อนรัก จุนฮยองตบบ่าเพื่อนอย่างเห็นอกเห็นใจแต่ก็ไม่ทำให้คนที่นั่งปลงตกกับชีวิตรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาเลยแต่น้อย

“อยากคุยกับโยซอบจัง” เหลือบตาหันไปหาเพื่อนหน้ากวนที่ตอนนี้กลับไปสนใจตำราเรียนต่อแล้ว

“ยังเมินกูอีกนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะกูเอากุญแจดอกนั้นให้ฮยอนซึง ป่านนี้พวกแกไม่ได้หวานชื่นกันหรอก!” พูดเสร็จก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทางซึ่งมีเพื่อนสนิทอีกคนนั่งจ้องมือถือของตัวเองอยู่

“ไม่ว่าง” นิ่งๆ เรียบๆ แต่เพียงเท่านี้ดูจุนก็แทบจะร้องกรี๊ดออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในวาสนาที่ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้มี ‘คู่’ แบบเพื่อนทั้งสองที่นั่งขนาบข้าง

“แก๊!!!~” เมื่อไม่รู้จะสรรหาคำด่าอะไรมาต่อว่าก็ทำได้เพียงถลึงตาใส่ด้วยความคับแค้นใจ

“แกจะไปอะไรกับไอ้ใบ้มันมากวะ เอ้า! เลิกงอนกูแล้วก็คุยกันได้ละ... ยังๆ เล่นตัวมากกูไม่ง้อนะ!” จุนฮยองทำท่าจะหันกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ แต่คนแสร้งงอนก็รีบตะปบแขนเข้าให้

“เฮ้ย! ฟังกูก่อนดิวะ... ทำไงดี กูอยากคุยกับโยซอบน้อยของกู” ดูจุนทำท่าพร่ำเพ้อยามนึกถึงคนตัวเล็กที่นั่งเล่นเกมในบ้านซึ่งอยู่ติดร้านเกมที่เขาไปซื้อมาประจำ

“เฮ้อ~ ก็กูบอกแล้ว ตอนเขาออกมาซื้อเกมใหม่ให้เข้าไปคุยๆ ทำเป็นเขินยืนตัวบิดอยู่ได้! สมน้ำหน้า!” ตอนแรกก็หวังจะให้กำลังใจแต่พอเห็นหน้าตาเคลิบเคลิ้มชวนสยองแล้วก็ขอเยาะเย้ยให้กับความปอดแหกของเพื่อนตัวเองเสียหน่อย

พลางคิดไปถึงวันวานที่ผ่านมา ทั้งตอนที่ดูจุนแอบอ่านชื่อจดหมายที่ส่งมาตรงหน้าบ้านของคนตัวเล็กเพื่อหาชื่อ เพราะดันเกิดอาการใจเต้นเกินอัตราเวลาอยู่ใกล้เลยไม่สามารถเข้าไปคุยได้ และตอนที่ไปตะล่อมถามเบอร์มือถือของเขาจากเฮียเจ้าของร้านเกมซึ่งพอได้มาก็มือไม้อ่อน ไม่มีแรงจะกดเลข... คิดแล้วก็น่าขำ พ่อนักรักจอมกะล่อนกลับใจเสาะกับหนุ่มน้อยหน้าเด็กเพียงคนเดียว

“ไอ้ป๊อด” ดงอุนอาศัยจังหวะที่เพื่อนกำลังอ่อนแรงเข้าโจมตีด้วยถ้อยคำสุดบาดใจ ดูจุนแทบจะลุกขึ้นมาร้องหวีดโหยหวนให้ลั่นห้อง ตอนแรกก็ขาดความมั่นใจมากอยู่แล้ว ยิ่งเจอพ่อดอกพิกุลไม่ร่วงจากปากตอกย้ำก็ยิ่งรู้สึกต่ำต้อยลงไปอีก เห็นทีเขาจะต้องตอบโต้อีกฝ่ายบ้างเสียแล้ว

“ไอ้เลว!!!” และด้วยความลืมตัวว่าขณะนี้พวกเขากำลังอยู่ในคาบเรียน แปรงลบกระดานอันใหญ่ก็ลอยละลิ่วมาตกกลางโต๊ะพร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของครูประจำวิชา

“ยุน ดูจุน! มานี่! ยังๆ ยังจะช้าอีกนะ!” โชคร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะเมื่อกำลังจะหันไปอธิบายความจริงของการโวยวาย คนต้นเหตุก็ทำเป็นนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ ส่วนเพื่อนรักจุนฮยองก็ทำเนียนเขียนอะไรซึ่งอ่านไม่ออกลงสมุดมือระวิง สรุปแล้ว... ยุน ดูจุนเหลือตัวคนเดียว!

“เธอนี่มันใช้ไม่ได้เลยนะ ดูสิ ครูเขาตกใจจนไม่กล้าเข้าห้องแล้ว!” ตำหนิลูกศิษย์ตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหันไปยิ้มบางๆ ให้กับชายหนุ่มที่ยืนหน้าเหวออยู่หลังประตูพลางแอบหยิกเอวของดูจุนให้หันไปขอโทษเช่นกัน

เด็กหนุ่มมุ่ยหน้าด้วยความไม่พอใจ ทั้งโดนเพื่อนว่า ทั้งโดนครูตำหนิ ในใจก็สาปแช่งสองเพื่อนรักที่เงยหน้ามามองเขาด้วยหน้าตาแป้นแล้นไม่สนใจเขาเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ ดูจุนหันหลังเพื่อไปเผชิญหน้ากับบุคคลที่สามว่าที่ ‘ครูฝึกสอนคนใหม่’ ตามที่ครูเขาบอกเพื่อขอโทษ แต่แล้ว...

“จ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!~”

.

.

.

“จุน... หนูดูจุน... หนูดูจุน” แรงเขย่าเบาๆ ที่ต้นแขนทำให้สติที่ลอยเตลิดไปไกลกลับมาสู่ร่างกายอีกครั้ง เปลือกตาหนาขยับขึ้นลงกระพริบปรับแสงจากภายนอกที่สาดส่องเข้ามาทางดวงตาสีนิล

ภาพเบลอๆ ตรงหน้าเริ่มชัดเจนยิ่งขึ้น เส้นผมสีดำที่ดูนุ่มมือเงาสวยเหมือนใยไหม ดวงตากลมโตแฝงแววทะเล้นรับกับใบหน้าเรียวเล็ก กับแก้มสีขาวอมชมพูน่าประทับรอยจุ๊บไว้ คนคนนี้... คนที่ทำให้ยุน ดูจุนต้องกรีดร้อง!

“โยซอบ!” เผลอเอ่ยชื่ออีกฝ่ายไปด้วยความลืมตัว พอยกมือมาปิดปากก็ช้าไปเสียแล้ว ชายหนุ่มตัวเล็กเลิกคิ้วสงสัยเล็กน้อยที่อยู่ๆ คนตรงหน้าก็รู้จักเขาทั้งๆ ที่ตอนเจอกันเมื่อครู่นักเรียนหนุ่มคนนี้ดันหวีดร้องแล้วก็เป็นลมไปเสียก่อนที่เขาจะได้แนะนำตัวเสียอีก

“หนูดูจุนรู้จักชื่อครูด้วยหรอ?” ถามออกไปอย่างใจนึกตามประสาคนใสซื่อ

“อะ เอ่อ... เอ่อ... คือ... อ้อ! ก็ป้ายชื่อตรงหน้าอกไง!” เทวดาเบื้องบนคงเห็นใจคนไร้คู่อย่างเขา จึงได้ทำให้ลูกตาที่กลอกไปมาสะดุดเข้ากับชื่อของครูที่ติดไว้พอดี

“โอ๊ะ นั่นสินะ ฮาๆๆ ครูลืมไปๆ” โยซอบหยียิ้มพลางเกาท้ายทอยแก้เขินแต่นั่นกลับทำให้หัวใจของดูจุนเต้นแรงกว่าเก่า เหมือนเลือดลมภายในสูบฉีดอย่างหนัก และมันคงมากจนกระทั่งหยดน้ำสีแดงค่อยๆ ไหลออกมาทางจมูกของเขาอย่างไม่รู้ตัว!

“หนูดูจุน! เลือด! เลือด!” พลางหันซ้ายหันขวาเพื่อหาอะไรมาซับก่อนจะหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงซึ่งตอนดึงนั้นด้วยความเร่งรีบ ชายเสื้อจึงเลิกขึ้นตามมาเป็นเหตุให้เนื้อขาวๆ ภายในได้โผล่มาให้ยลกันเล็กน้อย แต่สำหรับดูจุนแล้วมันมากเกินจำเป็นเสียอีก!

“อ๊า!!! ทำไงดีๆ หนูดูจุนสลบไปอีกแล้ว! ครูพยาบาล ใช่ๆ ต้องเรียกครูพยาบาล! เฮ้ย แต่ครูเขาออกไปธุระนี่! โอ๊ย ทำไงดีๆ! ” โยซอบนั่งกลุ้มอยู่กับตัวเอง จะออกไปเรียกคนด้านนอกก็กลัวว่าเด็กนักเรียนตัวโตคนนี้จะเป็นอะไรอีก แต่ปล่อยทิ้งไว้ก็กลัวว่าจะเสียเลือดจนหมดตัวเสียก่อน

“ปล่อยมันไว้อย่างนั้นนั่นแหละครับครู” เสียงสวรรค์แต่คำนรกในความคิดอันริบหรี่ของดูจุนแนะร่างบางที่นั่งไม่ติด พลางฉีกยิ้มให้อย่างเป็นมิตรจนคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอยากจะกระโดดเข้าเตะด้วยความรัก

“อ้าวหนู... เอ่อ”

“ผมจุนฮยอง ส่วนไอ้นี่ดงอุนครับ” จุนฮยองแนะนำตัวพร้อมกับลากเก้าอื้มานั่งข้างๆ คุณครูคนใหม่ที่สร้างความตกใจให้กับพวกเขาไม่น้อย... ใครจะไปรู้ ว่าเด็กติดเกมที่ยุน ดูจุนเฝ้าหลงจะเป็นจะตายจะมาเป็นครูของพวกเขา

“อ้อๆ หนูจุนฮยอง ไปตามใครมาทีสิ หนูดูจุนเพิ่งสลบไปอีกรอบเอง” โยซอบบอกเชิงขอร้อง จุนฮยองเพียงหันไปมองเพื่อนซี้หน้าตายที่ตอนนี้ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ดงอุนเดินอ้อมไปอีกฝากของเตียงก่อนจะกระซิบบางอย่างให้คนไข้ใจปลาซิวฟัง เพียงเท่านั้นดูจุนที่เพิ่งสลบไปรอบสองก็เด้งตัวขึ้นมาทันที

“พวกแก!!!” ดูก็รู้ว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดจากความแสบของเพื่อนๆ ทั้งสอง... ทำไมใจต้องมาไม่สู้กับคนคนนี้ด้วย ยัง โยซอบ!

‘แกโดดเวร ดังนั้นต้องอยู่ช่วยงานครูโยซอบเย็นนี้... ดีใจด้วยนะ หนูดูจุน!’

.

.

.

ก่อนหน้านี้เวลาเลิกเรียนคือสวรรค์ของเขา แต่สำหรับวันนี้แล้วเขาอยากจะยืดเวลาให้นานออกไป นานจนกระทั่งรู้อีกทีก็เป็นเวลากลับบ้านแล้ว... ยุน ดูจุนไม่พร้อมไปเจอหน้าคนน่ารักจริงๆ!

“ฮยอนซึงอยู่หนาย~ รอก่อนๆ ห้ามเดินออกจากโรงเรียนน้า เดี๋ยวจุนไปรับ... ไม่ครับ ไม่ลำบากเลย ไม่เอาๆ ก็จุนจะไปรับนี่... ครับๆ เจอกันครับที่รัก” จุนฮยองวางสายด้วยใบหน้าระรื่น

“ขอโทษนะดูจุน แต่วันนี้ฮยอนซึงอยากให้กูไปรับจริงๆ หวะ กูไปนะ บายเพื่อน” ดูจุนยิ้มแหยกับความหน้าด้านของเพื่อน... พูดมาได้ว่าเขาอยากให้ไปรับ ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นฝ่ายงอแงตื้อเขาเองแท้ๆ

“ดงอูนนน~ อยู่เป็นเพื่อนหน่อยดิ” หวังว่าผลบุญจากการให้เพื่อนร่างสูงคนนี้แกล้งจะทำให้ดงอุนนึกเห็นใจแล้วมาอยู่ช่วยเขา

“นัดกีกวางไว้แล้ว โทษทีนะเพื่อน” รอยยิ้มร้ายปรากฏที่มุมปากก่อนจะตบบ่าเพื่อนออกไปนอกห้องเพื่อหาใครบางคนที่ยืนรอเขาอยู่แล้ว ดูจุนถอนหายใจให้กับชะตากรรมที่ต้องเผชิญ พลางนึกแปลกใจตัวเองไม่หายที่กลายเป็นคนเหนียมอายต่อหน้าร่างบาง ทั้งๆ ที่ปกติเขาก็ออกจะใจกล้า หน้าทนไม่เขินอายอะไรอยู่แล้ว

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะเนี่ย เฮ้อ~ กล้าๆ หน่อยสิโว้ย ดูจุน!” แต่ยังไม่ทันที่กำลังใจจะเต็มเปี่ยม เสียงหวานๆ กับใบหน้ามนเจ้าของปัญหาความวุ่นวายหัวใจครั้งนี้ก็โผล่มายืนข้างๆ เขาเสียแล้ว

“จ๊ากกกกกก!!! อุบ!” ฝ่ามือเนียนนุ่มปิดประกบเข้าไปกับริมฝีปากเขา ไหนจะดวงตาที่ช้อนมองราวกับลูกหมาตัวน้อยๆ อีก ยิ่งใกล้ยิ่งอยากจะข่มใจให้เป็นปกติ... ไม่น่าเชื่อ ว่าคนตรงหน้าจะมีอิทธิพลมากมายขนาดนี้!

“ทำไมหนูดูจุนต้องโวยวายอีกแล้วหละ... หรือว่าไม่พอใจครู... หรือ”

“ไม่ใช่นะครับ!” ดูจุนเผลอตะโกนออกมาเสียงดังด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะยิ่งคิดอะไรเตลิดไปไกล... ไม่ใช่ไม่พอใจ แต่เป็นพอใจมากจนเกินพอดีเลยต่างหาก

“ก็ ก็ ก็ผมตกใจที่ครูเข้ามาเงียบๆ เฉยๆ” ปากก็อธิบายเหตุผล ส่วนมือไม้ก็สั่น ไม่รู้จะจับ จะวางไว้ตรงไหนดี... แค่เห็นตอนเดินผ่านร้านเกมก็ว่าน่ารักแล้ว พอมาเจอระยะประชิดหัวใจแทบวาย!

“อ๋ออออ~ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง แหะๆ ครูนี่คิดไปเรื่อยเลย แต่ก็ต้องขอโทษหนูดูจุนด้วยนะที่ทำให้ตกใจ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงกับท่าทางสดใสทำให้หัวใจพองโตกว่าเดิม ดูจุนรีบพยักหน้ารับเพราะรู้สึกว่าริมฝีปากของตนเกิดอ่อนแรงจนขยับพูดไม่ได้

อย่าว่าแต่ปากเลย ต้องบอกว่าทุกส่วนในร่างกายนี้ต่างหากที่อ่อนระทวยจนจะละลายกลายเป็นน้ำเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยฟุ้งออกมาจากตัวคนข้างหน้า... คนอะไร ชวนให้หลงตลอดเวลา

“งั้นเราไปทำงานกันเถอะเนาะ รีบทำจะได้รีบกลับบ้าน เดี๋ยวพ่อแม่ของหนูจะเป็นห่วงเอา” ว่าแล้วก็เดินนำออกไปโดยหารู้ไม่ว่ารอยยิ้มเล็กๆ กับคำพูดห่วงใยของตนได้กลายเป็นห่วงโซ่ที่จูงให้คนตัวโตเดินหน้าเคลิ้มตามหลังมาต้อยๆ เสียแล้ว

“ดูจุน... หนูดูจุน อ้ะ! ยังไม่ได้กินอะไรสินะ เอานี่รองท้องก่อนละกัน”

“คะ ครับ! ขอบคุณครับ” เผลอจ้องหน้าคนตัวเล็กเพลินไปหน่อยจนลืมว่าตอนนี้เขาต้องรีบจัดกองเอกสารให้เสร็จ โยซอบยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นขนมปังให้แล้วก็หันไปทำส่วนของตนต่อ แต่ดูจุนยังคงมองขนมปังนิ่งๆ นอกจากจะน่ารักคนตรงหน้ายังใจดีอีก แล้วแบบนี้จะไม่ถูกใจเขาได้อย่างไร

“ครูครับ... เอ่อ ครูมีแฟนยังครับ?” พูดแล้วอยากจะตบปากตัวเองให้เลือดกลบ ร้อยวันพันปีเขามักจะสรรหาคำพูดต่างๆ สอบถามคนอื่นได้อย่างง่ายๆ แต่พออยู่ต่อหน้าร่างบางแล้วกลับหลุดคำถามตรงๆ ไร้ลูกเล่นไปเสียอย่างนั้น... หวังว่ากระต่ายจะไม่ตื่นตูมไปก่อนนะ

“เอ๋? ครูหนะหรอ... แหะๆ ยังหรอก แล้วหนูหละ หน้าตาก็โอเค ตัวก็โต ท่าทางสาวๆ จะชอบเยอะนะ ฮาๆ” โชคดีที่คนตรงหน้าใสซื่อเสียจนไม่เอะใจอะไร ซ้ำยังจะมาชื่นชมจนเขาเผลอยกยิ้มขึ้นอย่างภาคภูมิใจไม่น้อย

“ไม่มีคนมาชอบหรอกครับ มีแต่ไปชอบคนอื่น” ประโยคสุดท้ายพูดเน้นเสียงพลางทอดสายตาไปทางคนน่ารักที่ทำตาใสวิ้งๆ อยู่

“โห~ ดูตื่นเต้นดีจัง!” โยซอบทำตาเป็นประกายราวกับได้ฟังความลับระดับโลก แต่นั่นก็ทำให้ดูจุนยิ่งใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมามากกว่าเดิม... น่ารักเกินไปแล้วโว้ย!

“แต่... ผมไม่กล้าบอกเขาหรอกครับ ผมมันป๊อด เฮ้อ~” ระบายความจริงให้รู้ เพราะถึงยังไงเขาก็คงไม่บอกชอบครูคนใหม่ได้อยู่ดี ทั้งๆ ที่ตอนนี้เขาอยากจะกระโดดเข้ากอดแล้วหอมให้ชื่นใจด้วยซ้ำ... ติดก็ตรงใจมันไม่กล้าพอ

“อ้าว ไหงงั้นละหนู! กล้าๆ หน่อยสิ สู้ๆ หน่อย เชื่อครูเถอะ สาวๆ ชอบคนใจกล้านะ... เดี๋ยวครูมานะ ไปห้องน้ำแป๊บนึง” คนตัวน้อยรวบมือหยาบไปกำไว้หวังให้กำลังใจแต่สำหรับดูจุนเหมือนจะได้กำเดามาแทนมากกว่า แล้วก็ลุกออกไปจากห้องทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มร่างสูงที่นั่งเพ้ออยู่คนเดียว

“ชะ ชอบหรอ! โอ๊ย ดูจุน เมื่อไหร่จะพูดได้วะ! ผมชอบครู ผมชอบครู ผมชอบครู ผมชอบคุณได้ยินไหม ยัง โยชอบ!!!”

“ดะ ดะ ได้ยินแล้ว” เสียงพูดเบาบางราวกับกระซิบทำให้เขาต้องหันขวับไปมองทางประตู ร่างบางยืนหน้าแดงตัวเกร็งนิ่ง ส่วนตัวเขาก็นั่งอ้าปากตาค้าง ใครจะไปคิดว่าอยู่ดีๆ คนคนนี้จะมาได้ยินเข้าให้ แล้วแบบนี้เขาควรจะทำอะไรต่อดีเนี่ย!

“อะ อะ อะ เอ่อ... คือว่าผม... โอ๊ยยย!!! เสียเป็นเสียเว้ย!” ดูจุนพยายามคิดหาคำพูดดีๆ มาอธิบายแต่ตอนนี้สมองมันขาวโผลนไปหมดจนไม่รู้จะทำยังไงแล้วเลยได้แต่หวีดร้องออกไปเพื่อระบายความกดดันภายในออกไปให้หมด ขาแกร่งเดินตรงดิ่งไปหาคนแก่กว่าก่อนจะจับไหล่บางทั้งสองแน่น

“ครูครับ! ผะ ผมชอบครูครับ! ให้โอกาส ลองคบกับผมนะครับ!” พูดออกไปแล้ว พูดทุกอย่างไปอย่างใจคิดเพียงแต่ตอนนี้เขาแทบจะตายเพราะจังหวะหัวใจที่เต้นแรงและเร็วกว่าปกติเป็นหลายเท่าเท่านั้นเอง... เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น และ...

“อะ อา...”คนตัวน้อยเพียงหยักหน้ารับแบบงงๆ ระคนเขินอาย

“ขะ ขอบคุณคร้าบ!!!~ คร่อก!”เพียงเท่านั้นรอยยิ้มอันเพ้อฝันและใบหน้าเคลิบเคลิ้มก็ปรากฏให้เห็นก่อนที่เส้นเลือดฝอยตรงจมูกจะร่วมใจกันแตกอีกครั้ง...

“หนูดูจุนสลบไปแล้ว! เลือดๆ! หนูดูจุน หนูดูจุน หนูดูจู๊นนนน!!!~”

 TALK : มาแล้วค่า~ สำหรับคู่สุดท้ายของสามสหาย เรื่องนี้ดูจุนออกจะ... ต๊อง =[]=; 555 ส่วนโยน้อยก็น่าร้ากกกซะ เนื้อหาสาระอาจจะไม่ค่อยมีเท่าไหร่ แต่ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ ^[+++]^