โกดังหมายเลข 26

Title : *Love Message*
Author : Storehouse No.26
Couple : DongWoon x KiKwang
Genre : Yaoi
Rating : PG-13

“เย็นนี้ไปร้านเกมกัน!” ดูจุนตะโกนบอกเพื่อนสนิททั้งสองที่กำลังเก็บของลงกระเป๋า หลังเสียงกริ่งหมดเวลาคาบสุดท้ายดังขึ้น

“เมื่อวานแกก็เพิ่งไปไม่ใช่รึไง?” จุนฮยองถามเสียงกวนๆ สื่อความนัยบางอย่างออกไป

“กูอยากไปดูเกม ทำไม? ไม่ได้รึไง?” คำตอบกับหน้าตาช่างขัดกัน เพราะแววตาเจ้าเล่ห์ที่มองสบตอบเพื่อนร่างโปร่งนั้นลุกวาวจนปิดไม่มิด

“ดูเกมหรือดูคนเล่นเกมบ้านข้างๆ วะ ฮาๆๆ” เอ่ยอย่างรู้ทัน แต่ถึงอย่างนั้นดูจุนก็ไม่ได้มีท่าทีเขินอายอะไร ทั้งยังยิ้มหน้าระรื่นเพ้อไปถึงเด็กหนุ่มวัยเดียวกันที่เจอเมื่อวานแต่ก็ต้องหยุดฝัน เมื่อเสียงเพื่อนรักร่างสูงอีกคนขัดขึ้นเสียก่อน

“เรากลับละนะ บาย” เขากล่าวออกมาอย่างเรียบเฉยพร้อมกับเดินตรงออกจากห้องทิ้งไว้เพียงเพื่อนซี้ทั้งสองที่มองหน้ากันไปมาอย่างปลงใจ

“นั่งเงียบเป็นใบ้แล้วเมื่อไหร่เขาจะรู้วะ นี่มันก็สามเดือนแล้วนะเว้ย” ดูจุนหันมาบอกเพื่อนข้างๆ ที่ยืนทำหน้าเหนื่อยใจไม่ต่างจากตน

“กูก็ไม่รู้ว่ะ แต่มันคงมีวิธีของมัน... ว่าแต่แกจะไปไอ้ร้านเกมไรนั่นเปล่าเนี่ย?” เมื่อเห็นว่าเพื่อนออกนอกเรื่องมานานเลยวกกลับมาถาม คนตัวใหญ่พยักหน้าหงึกหงักพลางส่งสายตามุ่งมั่นไปให้

“วันนี้กูต้องรู้ชื่อเขาให้ได้!” เสียงหัวเราะดังสนั่นทั่วทั้งทางเดินที่ทั้งสองร่างได้ผ่านไป

บรรยากาศหลังเลิกเรียนเต็มไปด้วยผู้คนมากมายบริเวณหน้าสถานศึกษา โรงเรียนมัธยมปลายประจำเขตของเด็กหนุ่มร่างสูงก็เช่นกัน ร้านรวงต่างเปิดรับลูกค้ากันอย่างหลากหลายแต่คงไม่มีที่ไหนจะเหมาะไปกว่าร้านเค้กเล็กๆ หน้าโรงเรียนอีกแล้ว

มือหนาผลักบานประตูกระจกใสเข้าไปอย่างคุ้นเคย สายตาคมสอดส่องหาใครบางคนที่ตนอยากเจอแล้วก็ต้องกระตุกยิ้มขึ้นเมื่อคนคนนั้นเดินตรงมาหาเขาอย่างเช่นทุกครั้งที่มา ลี กีกวาง

“อ้าวดงอุน วันนี้มาไวจัง” เสียงใสที่เอ่ยทักทายเป็นประจำ รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาใจเต้นทุกครั้งที่เห็น กับแรงดึงน้อยๆ ให้เดินตามไปนั่งในที่ที่กลายเป็นของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ภาพเหตุการณ์เดิมๆ ที่จะเกิดตามมาภายหลังฉายซ้ำไปเรื่อยๆ เหมือนวันก่อนๆ

“วันนี้รับอะไรดี” เมนูถูกส่งให้ตรงหน้า แต่คนรับกลับเอาแต่จ้องมองพนักงานหน้าหวานไม่วางตา

‘ถ้าสั่งเป็นพนักงานน่าตาน่ารักตรงหน้าจะได้ไหมนะ? แหม~ นี่เราคิดอะไรของเราเนี่ยดงอุน!’

“เมนูอยู่ทางนี้ต่างหากดงอุน~” เสียงหวานๆ เข้ารับกับใบหน้ายังคงเอื้อนเอ่ยออกมาให้หูเขาได้ฟังจนทำเอาใจเต้นแรงเรื่อยๆ นิ้วเรียวเล็กที่จิ้มอยู่บนแผ่นกระดาษรายการของนั้นน่าสัมผัสยิ่งกว่าสิ่งใด

‘ก็คนตรงหน้าน่าดูกว่าตั้งเยอะ!’

“ให้เลือกก่อนก็ได้ เดี๋ยวจะกลับมารับเมนูนะครับผม!” ท่าทางกระตือรือร้น คล่องแคล่วช่างดูเข้ากับขนาดตัวแบบกะทัดรัดน่าพกพาเสียจริง

‘น่ารักเกินไปแล้วนะ!!! โอ๊ย! หัวใจจะวายตาย!’ ดงอุนได้แต่พูดตอบโต้อีกฝ่ายอยู่ในใจ ด้วยความที่เป็นคนพูดน้อยบวกกับสีหน้าไร้อารมณ์ทำให้มีไม่กี่คนที่จะรับรู้ถึงความคิดจริงๆ ของเขา แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคอะไรในการตามจีบเด็กหนุ่มพนักงานเสิร์ฟรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเลยแม้แต่น้อย ก็เพราะ...

/เอาแบบครั้งที่แล้วก็ได้... วันนี้น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ/ ข้อความที่ถูกเขียนลงในกระดาษแผ่นเล็กสำหรับสั่งรายการของหวานประจำร้านถูกโบกไปมาเรียกให้เด็กหนุ่มที่เพิ่งจากไปเข้ามารับ

“ได้แล้วหรอ ไหนๆ วันนี้กินอะไรดี~” ไม่รู้ว่าคิดเพ้อฝันไปเองรึเปล่า แต่ทันทีที่อีกฝ่ายได้อ่าน พวงแก้มเนียนใสก็กลายเป็นสีเลือดฝาด

“รอซักครู่นะ เดี๋ยวเอามาให้!” พร้อมกับเดินไปสั่งออร์เดอร์ที่เคาท์เตอร์ร้าน โดยมีสายตาของเขาคอยเฝ้ามองทุกย่างก้าวอยู่

“ได้แล้ว! ทานให้อร่อยนะ!” ความร่าเริงสดใสของร่างบางตรงหน้าทำให้เขาเผลอยิ้มตามออกมา

‘จะอร่อยกว่านี้ถ้าได้คนเสิร์ฟมานั่งป้อนถึงปาก! แค่คิดเลือดก็แทบพุ่ง ให้ตายเหอะ! โอ้แม่เจ้าโว้ย! นี่มัน... นี่มัน...!’แล้วก็ต้องฉีกยิ้มขึ้นอีกเมื่อเห็นกระดาษแผ่นจิ๋วที่วางอยู่ข้างๆ เค้กเนื้อนุ่ม

/ชมบ่อยๆ เดี๋ยวเราก็เหลิงหรอก/ เขารีบจับข้อมือเล็กเอาไว้เพื่อส่งกระดาษแผ่นใหม่ให้เจ้าของมันได้อ่านหลังจากเขียนโต้ตอบ

/กระดุมเม็ดบนมันหลุด อย่าก้มบ่อยสิ หวง!/ เด็กหนุ่มพนักงานร้านอ่านแล้วได้แต่หัวเราะคิกคัก

“เดี๋ยวจะทำบ่อยๆ เลย!” แลบลิ้นใส่ก่อนจะวิ่งไปรับลูกค้าคนใหม่ที่เข้ามา ดงอุนมองภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม มือก็ตัดเค้กสีเหลืองอ่อนเข้าปาก เรียวลิ้นละเลียดกับครีมสีขาวตัดกับผงโกโก้ที่โรยด้านบน ความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้ชอบกินเค้กรสนี้มากเท่าไหร่หรอก เพียงแต่... ชอบคนที่ชอบกินรสนี้ต่างหาก

‘บอกจะทำบ่อยๆ แต่ไปเอาเข็มกลัดมาติดไว้แทนเนี่ยนะ น่ารักจริงๆ กีกวางของผม! เอาวะ ไม่ทนอีกแล้วโว้ย! วันนี้เป็นไงเป็นกัน!’

นี่ก็ล่วงเลยเวลามาชั่วโมงกว่าแล้วที่เขายังนั่งเหม่อมองพนักงานตัวเล็กผู้อยากจะให้เป็นเจ้าของหัวใจทำงานอยู่ นาฬิกาข้อมือที่พลิกดูหลายรอบยังคงเดินต่อไปอย่างต่อเนื่องจนถึงใกล้ถึงเวลาที่ทำให้เขาพอใจ

‘อีกแค่ไม่กี่นาทีเองสินะ เตรียมพร้อม!’ ยกยิ้มกริ่มอยู่คนเดียวในมุมลึกสุดของร้านอย่างเงียบๆ สายตาสอดส่ายหาคนที่หมายปองไว้ พอเห็นว่าฝ่ายนั้นหันมาสบตาก็รีบยกมือเรียก

“ว่าไงครับ คุณลูกค้า” สรรพนามที่ใช้เรียกไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจเสียเท่าไหร่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันส่วนตาสีรัตติกาลก็มองขึ้นอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก

‘อะไรกัน ทำเป็นห่างเหิน! ฮึ่ย!’

“แซวเล่นนิดเดียวเอง ทำเคืองไปได้” ปากก็ว่าไปส่วนมือก็เก็บจานที่กินเสร็จแล้วไว้ในถาดอาหาร ดงอุนยื่นกระดาษอีกแผ่นให้เขาพลางทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่

/ขอไปส่งบ้านนะ เดี๋ยวมีคนแอบจีบกวางขึ้นมาหละแย่เลย/

“ตามใจละกัน” ถึงจะหันหลังพูด แต่ดูก็รู้ว่าคนคนนี้หลบซ่อนความเขินอายไว้แค่ไหน สังเกตได้จากใบหูที่แดงระเรื่อและท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่เดินจากไป ดงอุนลุกขึ้นสะพายกระเป๋าใบโตไว้ข้างลำตัวตรงไปยังเคาท์เตอร์เพื่อจ่ายเงินและเดินอ้อมออกไปรอที่ทางออกหลังร้าน

.

.

.

เพียงไม่นานคนที่เขาเฝ้ารอทั้งวันก็ออกมา เครื่องแบบพาร์ทไทม์ถูกเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนของโรงเรียนมัธยมที่เดียวกัน มือหนายื่นมาข้างหน้าอย่างเช่นทุกครั้งแล้วอีกฝ่ายก็รู้ว่าคงปฏิเสธพ่อคนหัวรั้นไม่ได้อยู่ดี

“ขอบใจนะ” กระเป๋านักเรียนถูกส่งให้พร้อมกับรอยยิ้มในแบบที่คนตัวใหญ่ชอบ ก่อนที่ทั้งคู่เริ่มออกเดินไปด้วยกัน

นับเป็นเรื่องบังเอิญที่วันนั้นดงอุนดันทำของตกหน้าร้านขายเค้กแล้วคนตัวเล็กเดินมาเก็บให้ และก็บังเอิญอีกครั้งที่ทั้งคู่อยู่โรงเรียนเดียวกัน ชั้นเดียวกัน เพียงแต่คนละห้อง และก็ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแบบสุดๆ ที่คนคนนี้ดันมาทำให้ใจของเขาเต้นรัวตั้งแต่แรกเจอ

“ดงอุน~ เมื่อไหร่นายจะเลิกส่งกระดาษให้ซักทีล่ะ“ ดงอุนหันไปมองคนตัวเล็กที่เดินอยู่ด้านข้างพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

“ก็แค่คิดว่าถ้าพูดอาจจะมีอะไรดีกว่านี้ แต่เฮ้อ~ ช่างเหอะ ไม่มีอะไรหรอก” แล้วก็ก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป

‘อะ เอ๋!!! ทำไมอยู่ๆ ถึงพูดแบบนั้นหละ? ไม่ชอบ? รำคาญ? หรือว่าอะไร โอ๊ยยย!!! เอาให้เคลียร์หน่อยสิครับคนดี!’ ก่อเกิดเป็นปัญหาค้างคาใจให้กับร่างหนาแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเลือกที่จะเก็บเงียบเอาไว้ไม่พูดอะไรออกมา

‘แล้วอย่างนี้จะมีหวังไหมเนี่ยเรา...เฮ้อ~’ ลอบถอนหายใจให้กับตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ อยากจะช่างพูด ช่างคุยเหมือนอย่างคนอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของคนตัวเล็ก แต่ติดตรงที่มันไม่ใช่นิสัยของเขานี่สิเลยทำให้ลำบากอยู่จนถึงทุกวันนี้

ความเงียบที่มักอยู่เคียงข้างพวกเขายามอยู่ด้วยกันก่อตัวอีกครั้ง แสงแดดจ้าที่เคยส่องทั่วฟ้าลาหายไปเหลือไว้เพียงแต่ความมืดมิด ดวงไฟข้างทางเริ่มกระพริบเปิดขึ้นเมื่อถึงเวลา ผ่านบ้านหลังแล้วหลังเหล่าจนถึงท้ายซอย ทั้งคู่ก็หยุดลงหน้าบ้านประตูรั้วที่ปิดล็อกไว้

“ถึงแล้ว ขอบคุณมากนะ” รับกระเป๋าถือของตนมาไว้ในมือพลางหันหลังกลับไปไขกุญแจบ้าน ส่วนอีกฝ่ายก็ได้แต่ยืนระส่ำระส่ายทำอะไรไม่ถูกอยู่คนเดียว

‘ห๊ะ! ไม่ได้การแล้ว! เอาไงดีวะดงอุน กีกวางของแกจะเข้าบ้านแล้วนะเว้ย!!! ไม่ได้การๆ อย่างนี้ต้อง!’

“หมับ!” ฝ่ามือหนาจับเข้าที่ข้อมือเล็กไว้จนเจ้าของมันหันหลังกลับมามองด้วยความตกใจระคนสงสัย เด็กหนุ่มหน้าตายอย่างดงอุนยังคงเงียบและแสดงสีหน้าที่ยากจะเดาออก

“มีอะไรหรอดงอุน?” กีกวางถาม

“กวาง... คือ”

“หืม?”

‘นางฟ้าตัวน้อยๆ ของผม ตั้งแต่วันนั้นที่เราได้พบกันผมก็เพ้อเห็นแต่หน้ากวางตลอดเลย กวางทำใจเราสั่นทุกครั้งด้วย โอ้! คนดีของผม! ดงอุนคนนี้ชอบกีกวางจริงๆ นะครับ!!!’

“...ชอบนะ” ร้อยล้านคำพูดที่ผุดขึ้นมาราวดอกเห็ดถูกสื่อออกไปเป็นเพียงคำพูดไม่กี่คำด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่นั่นก็ทำให้คนตรงหน้ายืนนิ่งกับสิ่งที่ได้ยินไปไม่น้อย

‘อ๊ากกกกกก!!! ไอ้ปากบ้า! พูดแบบนั้นออกไปได้ไงฟร้า! แบบนี้เขาจะรู้ความรู้สึกอันล้นหลามของเราไหมเนี่ย! แม่เจ้าๆ หมดกันละครับดงอุน!’ เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นภายในช่างแตกต่างกับสีหน้าภายนอกเสียจริง

“มะ มะ เมื่อกี้ดงอุนว่าอะไรนะ? อีกครั้ง... ได้ไหม?” เพราะความสลัวของไฟตามทางทำให้ใบหน้ามนที่แดงก่ำราวกับผลมะเขือเทศสุกถูกซ่อนเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นคนช่างสังเกตอย่างซน ดงอุนก็ยังพอจะมองออก เขายกยิ้มขึ้นพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก

‘เขินแบบนี้ ต้องแกล้ง!’

ความใกล้ชิดที่สัมผัสได้แม้กระทั่งลมหายใจที่ข้างพ่วงแก้มเนียนทำให้คนตัวเล็กยืนแข็งทื่อด้วยความเขินอายเข้าไปใหญ่ ก่อนจะต้องยิ่งทวีมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่ถูกส่งผ่านมาจากปากคนไม่ค่อยพูด

“ชอบนะ” เพียงเท่านี้รอยยิ้มพิมพ์ใจในแบบฉบับของคนตัวเล็กก็ประดับอยู่บนใบหน้า ดวงตากลมโตลุกวาวเป็นประกายก่อนจะสวมกอดเข้ากับอกแกร่ง จนคนขี้แกล้งกลับกลายเป็นฝ่ายตกใจเสียเอง

“พูดแต่แรกก็จบ!”

“เห???” ดงอุนถึงกับงงกับคำพูดนั้น อะไรคือจบ?

“ก็รอดงอุนพูดคำนี้ตั้งนาน ถ้าพูดมาแต่แรกก็สิ้นเรื่อง!” ช้อนมองคนตรงหน้าพลางหยียิ้มจนเขาต้องยิ้มตาม

“???”

“อื้ม! ชอบดงอุนเหมือนกันแหละ!” คำตอบสั้นๆ ได้ใจความทำเอาใจดวงเล็กพองโต

‘สะ สะ สำเร็จแล้วโว้ยย!!! ที่รักครับ ผมรักคุณ!!!’ และแล้วด้วยความตื่นเต้น นิสัยเดิมๆ ที่มักทำประจำก็กลับมาอีกครั้ง มือแกร่งล้วงไปหยิบเครื่องมือสื่อสารของตนออกมากดรัวก่อนจะยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจโดยมีสายตางงงวยของคนด้านหน้ามองมา

“อ๊ะ! ข้อความ... ดงอุ๊นนนนน!!!” กีกวางถึงกับตะโกนลั่น สุดท้ายชายหนุ่มตรงหน้าก็ยังคงเป็นพวกไม่พูดอยู่ดี แบบนี้สงสัยต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะรักษาหายกันเลยทีเดียว!

/รักนะครับ จุ๊บ!/

 TALK : ได้ฤกษ์กลับมาซักที หลังจากห่างหายไปนาน เนื่องด้วยคนแต่งขี้เกียจ =[]=; อ๊ะ ไม่ใช่ละ 555 เพราะช่วงที่แล้วสอบเลยทำให้สมองที่ไม่ค่อยได้ใช้งานต้องทำงานอย่างหนัก พวกเราเลยต้องพักการแต่งไปก่อน กลับมาคราวนี้ก็ขอฝากฟิคของอุ่นกวางด้วยนะคะ :D