โกดังหมายเลข 26

Title : *Look only at me*
Author : Storehouse No.26
Couple : JunHyung x HyunSeung
Genre : Yaoi
Rating : PG-13

“กีกวาง!” ดวงตาคู่กลมละจากหนังสือเรียนตรงหน้า เฉมองไปยังร่างสูงที่โบกมือให้อีกฝ่ายไปมา

“อ๊ะ! พี่จุนฮยอง” คนตัวเล็กเพียงหันมาก้มหัวแล้วสิ่งยิ้มอย่างน่าเอ็นดูมาให้ เพียงเท่านี้มือแกร่งที่กอบกุมเขาก็คลายออก พร้อมกับเดินไปหาคนที่ตนเพิ่งเรียกไป

ไออุ่นจากเมื่อครู่ยังคงอยู่ไม่ได้จางหายไปไหน แต่ความรู้สึกอบอุ่นนั้นกลับดูเลือนรางไปทันทีที่บุคคลใหม่ปรากฏตัวขึ้น... ทำไมนะทั้งๆ ที่เด็กกีกวางนั่นมองไม่เห็นจุนฮยองด้วยซ้ำ แต่ก็ยังคงไปเรียกและเป็นฝ่ายเดินไปหาเอง

“จุนฮยอง... ฉันอยู่ตรงนี้นะ” ริมฝีปากบางเฝ้าพึมพำออกมา ขณะที่สายตาก็จับจ้องภาพตรงหน้า รุ่นน้องน่ารักที่สนิทกับจุนฮยองตั้งแต่สมัยมัธยม กับอีกคนที่ขึ้นชื่อว่า คนรัก กำลังหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน

มือหยาบยกลูบเส้นผมนุ่มนั่นด้วยความอ่อนโยน ดวงตาคมใต้กรอบแว่นหยีขึ้นมา ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยความสุขที่ปิดไม่มิด... ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้รอยยิ้มนั้นเป็นของเขา แต่ทำไมตอนนี้มันถึงกลายเป็นของคนอื่นง่ายดายอย่างนี้

ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็อยากให้รู้ว่าเขาเอง ก็อยู่ตรงนี้...

.

.

.

.

.

“ฮยอนซึง วันนี้นายยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่ กินขนมปังหน่อยไหม” ขนมปังก้อนกลมดูนุ่มนิ่มน่ากินถูกยืนมาให้ตรงหน้า ดูก็รู้ว่าความจริงจุนฮยองต้องการให้เขาช่วยกินเพราะดันโชคร้ายซื้อมาผิดไส้

“ไม่เอาอะ ไม่อยากกินไส้นี้” เวลาแบบนี้ก็อยากลองแกล้งดูบ้าง แล้วผลที่ได้ก็ดีเกินคาด อีกฝ่ายมุ่ยหน้าลงทันทีที่โดนปฏิเสธ ร่างสูงจ้องๆ มองๆ เจ้าแป้งชิ้นโตนี่อย่างใช้ความคิดก่อนจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

จุนฮยองย้ายที่นั่งจากฝั่งตรงข้ามมาอยู่ข้างๆ เขา มือแกร่งอีกข้างที่ว่างเอื้อมมาโอบเอวบางพลางซบหัวลงบนไหล่เล็ก หัวทุยถูไถไปมาอย่างเอาใจพลางเอ่ยคำออดอ้อน

“ช่วยจุนกินหน่อยสิครับ นะ นะ น้า~”

“ไม่ต้องเลย ซื้อผิดเองนี่” ยังคงแสร้งทำเป็นไม่สนใจต่อแรงโอบและสายตาที่ช้อนมองขึ้นมา ฮยอนซึงอยากจะรู้จริงๆ ว่าถ้าพวกรุ่นน้อง แฟนคลับของเจ้าตัวมาเห็นจะทำหน้าอย่างไร

คนมาดเท่ หน้าเข้มที่เป็นมิตรกับเขาไปทั่วอย่างจุนฮยองกำลังทำตัวน่ารักเพื่ออ้อนแฟนให้ช่วยกินขนมปัง!... เด็กน้อยจุนฮยอง

“โถ่... ช่วยกินหน่อยก็ไม่ได้ งอนแล้วน้า~ เอ๋? นั่นมันโยนี่ โยซอบ!!!” ทำเป็นเชิดหน้าใส่ไปอีกทาง แต่ดูเหมือนจะเจอคนรู้จักอีกแล้ว... ตอนนี้คนตรงหน้าโบกขนมปังที่ยังคาในมือเรียกอีกฝ่ายไปมา เด็กโยซอบหันมาตามเสียงก่อนจะเดินยิ้มร่าตรงมาทางพวกเขา

“ดีครับพี่จุนฮยอง” ถึงเด็กคนนี้จะขึ้นชื่อว่าแสบแค่ไหน แต่แก้มเนียนที่ป่องออกมาจนน่าหยิกกับดวงตากลมโตที่ดูบ้องแบ๊วแต่แฝงไปด้วยความทะเล้นนั่นก็ทำให้หน้ามนน่ารักน่าหยอกไม่ใช่น้อย

ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันโดยมีจุนฮยองคอยหยอกโน่น แกล้งนี่ให้อีกฝ่ายได้วีน ได้ว่ากลับมาบ้าง แต่ทุกครั้งมักจะตามมาด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

“โห อย่างอนดิโย น้า~” น้ำเสียงออดอ้อนเมื่อครู่ถูกใช้อีกครั้งเมื่อเผลอไปแซวรุ่นน้องจนอีกฝ่ายแสร้งทำงอน

“ไม่ต้องมาทำเป็นง้อเค้าเลย เหอะ!” คนตัวเล็กสะบัดหน้าหนี

“โอ๋ๆ เอานี่ กินปะ? นายชอบไส้นี้ไม่ใช่หรอ” ทำเป็นง้อ แต่ความจริงก็แค่หาทางระบายของเท่านั้น โยซอบเหลือบตามองขนมปังชิ้นนั้นอย่างช่างใจ

“อ้ามมม~”

“หง่ำ!” หันไปกัดคำโต ยืนเคี้ยวแก้มตุ่ยจนอีกฝ่ายถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะ

“ไม่ต้องมาขำเค้าเลยนะ! ไปแล้ว เดี๋ยวเค้าจะฟ้องดูจุนด้วย! แบร่”  ร่างเล็กจากไปเหลือไว้เพียงพวกเขาสองคนที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งข้างตึกเรียน

“โยนี่ตลกดีเนอะ ตัวเล็กๆ ซนๆ น่ารักดี...” ร่างสูงว่าพลางกัดกินขนมปังที่เหลืออยู่อย่างเอร็ดอร่อย

ทำไมกันนะ... ทั้งๆ ที่ตลอดเวลามือแกร่งก็โอบเขาอยู่ หัวทุยก็เอนลงมาซบที่บ่าเขาอีกครั้ง แต่กลับรู้สึกเหมือนคนคนนี้ไม่ได้อยู่กับเขาเลยเพียงเสี้ยววินาที...

‘จุนฮยอง... ฉันอยู่ตรงนี้นะ’

.

.

.

.

.

และแล้วก็หมดวันเสียที คาบเรียนวิชาสุดท้ายเป็นอันสิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงเซ่งแซ่ของเหล่านักศึกษาในชั้นที่ดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย ฮยอนซึงเก็บชีทที่เพิ่งเรียนลงเป้ของตัวเอง ในใจก็คิดไปถึงคนรักที่เรียนอยู่ต่างคณะซึ่งตอนนี้คงกำลังนั่งรอเขาอยู่ใต้อาคารเรียนแล้ว รอยยิ้มระบายขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

“เดี๋ยวซื้อน้ำไปฝากดีกว่า...”

ร่างบางเดินถือกระป๋องน้ำตรงไปยังม้าหินอ่อนใต้ตึกเรียนคณะของเขาที่ที่เขาและคนรักมักจะนัดเจอกันเป็นประจำ พลันก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือ เวลาที่ล่วงเลยมาทำให้เขาตกใจอยู่ไม่น้อยจึงรีบเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นกว่าเดิม

“สายขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย? สงสัยจะนั่งหน้างอแล้วแหละมั้ง” รู้ทั้งรู้ว่าจุนฮยองไม่ชอบการรอคอย รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายคงจะไม่พอใจ แต่ทุกครั้งที่คิดไปถึงคนคนนั้น ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

แต่แล้วทุกอย่างก็เหมือนจะผิดหมด... ทั้งๆ ที่เขาควรจะดีใจ ที่คนรักไม่ได้นั่งหน้างอ ควรจะดีใจที่ตอนนี้ฝ่ายนั้นกำลังยิ้ม และหัวเราะออกมา ควรจะดีใจที่ตอนนี้มีคนยืนคุยเป็นเพื่อนจุนฮยอง... ภาพกีกวาง โยซอบและจุนฮยองที่นั่งคุยกันอย่างออกรสจนคนที่ผ่านไปมาอดจะมองไม่ได้นั้นทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ตรงหัวใจ

ฮยอนซึงหยุดอยู่ที่มุมหลังเสามองตรงไปยังกลุ่มคนทั้งสามอย่างไม่เข้าใจตนเอง กระป๋องน้ำถูกบีบแน่นทั้งๆ ที่เขาก็ไม่แน่ใจว่าทำไมต้องทำอย่างนั้น เพียงแต่แค่ต้องการที่ระบายอารมณ์บางอย่างที่ปะทุขึ้นมา

ใช่ว่าเขาเองจะไม่รู้ว่าจุนฮยองเคยชอบกีกวางกับโยซอบมาก่อนหน้านี้ แต่นั่นก็เป็นเพียงอดีต... ตอนนี้เขาเป็นคนที่จุนฮยองรัก และเขาเองก็รักอีกฝ่ายไม่แพ้กัน ดังนั้น... เขาควรจะเชื่อมั่นในตัวและหัวใจของผู้ชายคนนี้ใช่ไหม

“ที่ตรงนั้น... เป็นของฉันใช่ไหมจุนฮยอง”

ผ่านไปเกือบชั่วโมงตั้งแต่เวลาเลิกเรียน แต่เขาก็ยังคงนั่งอยู่ที่หลังเสาต้นนั้นต่างจากความคิดที่ไปไหนต่อไหนแล้ว เสียงริงโทนของเครื่องมือสื่อสารเครื่องจิ๋วดังขึ้นปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์ หน้าจอที่แสดงชื่อคนรักเรียกรอยยิ้มบางๆ กลับคืนมาได้ เช่นเดียวกับเสียงปลายสายที่ดังทันทีที่กดตอบรับโทรศัพท์

/ท๊อปเซคแล้วมั้งคร้าบ~/

“ก็คงงั้นแหละ” ตอบไปอย่างนั้นโดยที่สายตาของตัวเองก็ไม่ได้ละออกจากคนที่นั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนเลยซักนิดเดียว ตอนนี้รุ่นน้องทั้งสองไม่อยู่เสียแล้ว

/แล้วตอนนี้นายอยู่ไหนหรอ?/ น้ำเสียงทุ้มที่แฝงความเป็นห่วงทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แล่นเข้ามาในจิตใจ

“ก็...” เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทางด้านหลังทำให้จุนฮยองเอี้ยวตัวหันมามองตาม นิ้วเรียวของผู้มาใหม่จิ้มลงบริเวณอกซ้ายของเขาเบาๆ

“ตรงนี้...ได้ไหม?” คนตัวโตกว่าไม่ตอบหากมอบรอยยิ้มที่อ่อนโยนไปให้พร้อมกับดึงนิ้วเรียวนั่นมาจูบเบาๆ

“อยู่ตรงนี้... ตั้งนานแล้วครับ... กลับบ้านกันนะคนดี” ไร้เสียงตอบรับใดๆ ปล่อยให้มือหนากอบกุมทั้งฝ่ามือของตนพาเดินไปเคียงข้างกัน

.

.

.

.

.

“นี่จุนฮยอง... ความจริงคนที่นายชอบเป็นแบบไหนหรอ?” หลังจากเงียบกันมานาน ร่างบางก็เอ่ยถามขึ้นมาดื้อๆ แต่ถึงกระนั้นหน้าเรียวก็ยังคงมองดูของตามร้านข้างทางอยู่ราวกับไม่ได้ใส่ใจในคำถามที่ตนเอ่ยออกไป

“หืม?”

“เปล่าหรอก ก็แค่อยากรู้เฉยๆ แต่นายไม่ต้องตอบ...”

“สเป็กของคนที่ชอบหรอ... อืมมม... ก็คงจะตัวเล็กๆ น่ารักน่าเอ็นดู ดูน่าทะนุถนอมแหละมั้ง” ดังมีมีดเล่มใหญ่ปักแทงเข้ามากลางใจ คำตอบที่ควรเตรียมใจรับตั้งแต่เอ่ยถามทำให้เขานิ่งไปชั่วขณะ

“หรอ...” สุดท้ายคนในแบบที่จุนฮยองชอบก็คงไม่พ้นรุ่นน้องวัยใสทั้งสองคนอยู่วันยังค่ำ แล้วแบบนี้... เขาจะสู้อะไรได้

“ถ้าจะให้เห็นชัดๆ ก็คงแบบพวกกีกวางกับโยซอบแหละมั้ง จุนก็ชอบประมาณนั้นแหละ” ร่างสูงยังสาธยายต่อไปอีก โดยไม่ได้รู้อะไรซักนิดว่ายิ่งพูด ทุกอย่างก็ยิ่งแย่กว่าเดิม

ฮยอนซึงได้แต่เงียบฟังอย่างเดียวตลอดการบรรยายถึงรูปลักษณ์ภายนอก ลักษณะนิสัย และอีกหลายต่อหลายอย่าง ซึ่งหลังๆ ก็กลายเป็นว่าเขาต้องมาทนฟังเรื่องของรุ่นน้องที่คนรักเล่าให้ฟังอย่างสนุกปาก ความรู้สึกน้อยเหนือต่ำใจระคนหึงหวงที่สะสมมาทั้งวันเริ่มหนักขึ้นจนแทบล้นทะลักออกมาจากหัวใจดวงน้อย

‘จุนฮยอง... ฉันอยู่ตรงนี้นะ... คนที่นายควรรักและมองอยู่ตรงนี้นะ...’

“กวางกับโยนี่ตลกชะมัด! ฮาๆๆ” คนตัวใหญ่หัวเราะร่าหลังจากเล่าเรื่องขำขันจบลง

“แต่ก็นะ... ถึงสองคนนั้นจะเป็นคนในแบบที่จุนชอบ แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่แบบที่ใช่สำหรับจุนหรอก...” มือหนากระฉับอุ้งมือที่กอบกุมกันให้แน่นยิ่งขึ้น ใบหน้าคมเข้มหันมาสบตาของอีกคนที่นิ่งมาตลอดทางพลางยิ้มอย่างอ่อนโยนไปให้

“จุนฮยอง...”

“เพราะคนที่ ‘ใช่’ สำหรับจุน เขาอยู่ตรงนี้แล้ว...” ยกมือบางขึ้นมาวางทาบหน้าอกแกร่งจนสัมผัสไปถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ

“อย่าคิดมากนะครับคนดี... ที่ตรงนี้ทั้งตอนนี้และตลอดไป... เป็นของฮยอนซึงคนเดียว... จุนรักฮยองซึงนะครับ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มและหยาดน้ำตา ความรู้สึกที่ทนเก็บไว้ถูกระบายออกมาผ่านหยดน้ำสีใสอย่างหยุดไม่อยู่ ฮยอนซึงสวมกอดอีกฝ่ายแน่นเช่นเดียวกับจุนฮยองที่กอดรับร่างบางอย่างแผ่วเบา

‘ฉันก็รักนายนะ... จุนฮยองของฉัน’

 TALK : เรื่องนี้เป็นฟิคบีสต์เรื่องแรกของพวกเรา ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะคะ ^w^