โกดังหมายเลข 26

 

Part 4

 

ไม่มีอะไรจะน่าสนใจไปกว่าเรื่องที่เพื่อนตัวแสบกำลังเล่าให้ฟังอย่างออกรสอีกแล้ว ถึงแม้ตอนนี้โลกจะถล่ม ฟ้าจะทลายก็ไม่เท่ากับสิ่งที่เขากำลังได้ยิน

 

“พูดจริงเปล่าวะ! เธอคิดมากไปมั้ง?” ไม่ค่อยเชื่อแต่ก็ถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

 

“ไอ้บื้อเอ๊ยยย!!! สมควรละที่เขาจะมาแย่งแฟนแกไป!” ฮยอนอาอยากจะตบสักฉาดสองฉาดให้ตาสว่างซะที มีที่ไหน ปล่อยให้ศัตรูหัวใจเล่นเอาของไปใส่ใต้โต๊ะแฟนตัวเองถึงสอง สามวัน!

 

“ก็สอง สามวันที่ผ่านมาเราไม่ได้คุยกับกีกวาง อุ๊บ! อะไรๆ มองหน้าทำไม” เผลอหลุดปากความลับขั้นสุดยอดให้โทรโข่งสายชั้นไปเสียแล้ว มีหวังไม่เกินเย็นนี้รู้มันทั่วโรงเรียน!

 

“อย่างนี้นี่เอง~ ถึงว่า ทำไมกีกวางเดินหน้าหงิกคนเดียว ที่แท้ก็กำลังอยู่ในช่วง ‘ห่าง’กัน” หน้าตาที่ราวกับเจอเพชรเม็ดงามกับคำพูดที่เหมือนตอกย้ำยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่กว่าเดิม พลาดจนได้!

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นโว้ย! ก็แค่อยู่ในช่วง ‘โทรจิต’ เท่านั้นแหละ!” ใช่แล้ว! ใครบอกว่าเขาห่างกัน ไม่จริ๊งไม่จริง เพียงแต่ช่วงนี้งดใช้เสียงก็แค่นั้น

 

“หรอออออ~”

 

“ก็เอออะสิ! ทำไม แปลกตรงไหน คนเราคุยกันน้อยลงไม่เห็นจะแปลกตรงหนะ”

 

“แปลกสิ! แล้วก็แปลกมากด้วยที่เดี๋ยวนี้ญาติดีกับฮยอนอาแล้ว!” นั่นแหละต้นตอที่ทำให้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม มาจังหวะไหนไม่มา ดันมาตอนที่พูดเถียงส่งๆ ไปซะอย่างนั้น

 

“เออ... คือ... เฮ้ย!” จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร เมื่ออยู่ๆ มือปลาหมึกของเจ้าหล่อนคนช่างแกล้งก็มาเกาะที่แขนผมเข้าให้

 

“ดง! อุน!” เน้นๆ ขอย้ำว่า เน้นๆ!

 

“โถ่กีกวาง~ จะอะไรมากมาย ก็ไหนว่าพวกนายอยู่ในช่วงโทรจิตกันไง” บร๊ะเจ้า! เจ้แกจะเอาคำพูดผมไปบอกเขาทำไมครับนั่น แล้วดูหน้ายาหยีตอนนี้สิ จากโกรธกลายเป็นอภิมหาโกรธเลย ตอนนี้ไม่มีเขี้ยว มีเขา กีกวางน้อยก็เหมือนยักษ์จะแย่อยู่แล้วววว!!!

 

“โทรจิต? ฮึๆๆ โทรจิตงั้นหรอดงอุน... งั้นก็ไปโทรจิตที่ยมโลกต่อซ้า!!!”

 

“อะจ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!”

.

.

.

“โอ๋ๆ ไม่ร้องไห้นะครับคนดี~” แม้ในยามทุกข์ใจใบหน้ามนที่แสนโหยหาก็ยังคงความน่ารักไว้ไม่เสื่อมคลายจริงๆ ผมละช๊อบชอบ!

 

หลังจากที่เกิดการยุแหย่ด้วยความเมามันของเพื่อนสาวตัวดี กีกวางที่ดูจะฟิวส์ขาดแบบยั้งไม่อยู่ก็ตรงดิ่งมาหวังจะเตะ... อา ใช่แล้วแหละ เตะแน่ๆ เพราะท่าฟาดหางจระเข้ที่ผมเคยโดนไปครั้งหนึ่งมันกำลังจะฟาดเข้าเต็มก้านคองามๆ แต่ติดตรงที่ว่าวันนี้ลุงภารโรงไม่ยอมมาถูพื้น เลยทำให้หวานใจตัวน้อยต้องลื่น ก้นไปกระแทกพื้นเต็มๆ

 

เฮ้อ... คิดแล้วก็สงสาร ถึงกับปล่อยโฮงอแงจนผมต้องรีบอุ้มมาดูแลที่ห้องพยาบาลกันเลยทีเดียว ตัวยิ่งเล็กๆ อยู่ เกิดกระดูกกระเดี้ยวหักไปใครจะรับผิดชอบ!

 

“ฮือออออออออออ!!! ไม่ต้องมายุ่งกับเค้าเลย! ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้รักแล้วทิ้ง ไอ้แมลงหัวเขียว!” ตอนแรกก็งงว่าไปทำอะไรไว้ แต่เหมือนหลังๆ จะด่าเพื่อความสะใจเสียมากกว่า

 

“อะไรกันฮันนี่ ใครนิสัยไม่ดี ใครรักแล้วทิ้ง???” เกิดความงงงวยขึ้นในจิตใจ แต่ดูเหมือนถามไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี เฮ้อ... ก็ตอนนี้เล่นดิ้นไปมาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของผม ทั้งซัด ทั้งถ่องจนผมแทบจะกลายเป็นช้ำในตาย

 

“ปล่อยเซ่!!!” แอร๊ก! เต็มๆ เบ้าตาเลยทีเดียว แบบนี้ผมเองก็ทนไม่ไหวแล้วนะ!

 

“หยุดนะกีกวาง!” การขึ้นเสียงครั้งแรกตั้งแต่ที่สวีทกันมาทำให้คนที่กำลังดิ้นพล่านชะงักทันที

 

ใบหน้ามนค่อยๆ หันมาจนสายตาทั้งสองประสานกัน ดวงตากลมโตคลอเคล้าไปด้วยหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลทั้งสองข้าง เห็นแบบนี้ดงอุนก็นึกอยากจะตบปากตัวเองแรงๆ ให้มันหลาบจำ จะได้ไม่เผลอใส่อารมณ์กับอีกฝ่ายอีก

 

“เออะ... กีกวางอา... ดงอุนขอ”

 

“แง๊!!! ดงอุนไม่รักเค้าแล้ว ฮือออออออออ ดงอุนไม่รักเค้าแล้วใช่ไหม!!! ฮือๆๆๆ” เสียงงอแงของเด็กหนุ่มข้างหน้าทำเอาใจหาย

 

“คนดี ดงอุนรักเรานะ รักกีกวางคนเดียวๆ” แบบนี้ต้องรีบแก้ข้อความที่ผิดไปจากความจริง! โถ่ทั้ง! น่ารักออกขนาดนี้ ใครเล่าจะไม่รักได้

 

“แต่ ฮึก แต่ดงอุนว่าเค้า ฮือออออ ดงอุนใจร้ายมากเลยนะ ฮึกฮือ ไม่ ไม่ยอมคุยกัน ไม่ง้อ ไม่สนใจเลย ฮือๆๆ”  ผมนึกว่ามีแต่ตัวผมที่คอยเพ้อหาอยู่คนเดียว ที่แท้สุดที่รักก็คิดถึงผมหรอกหรอเนี่ย! ได้ยินแบบนี้ซน ดงอุนเป็นปลื้มมม~

 

“ดงอุนขอโทษคร้าบบบ”

 

“ฮือออออ เค้า ฮึก เค้าก็ขอโทษ” เอ่ยตอบด้วยเสียงอันแผ่วเบา แต่ก็ไม่เกินความสามารถหูทิพย์ของท่านซนคนนี้ไปได้

 

“ขอโทษไรอะตัวเอง?” ความจริงความผิดครั้งนี้มันมาจากตัวเขา 100% นี่นา???

 

“เค้าขอโทษที่ชอบใช้กำลังกับเบ่บี๋จนหนีไปพักใจกับฮยอนอา ฮึก” หน้าตาสำนึกผิดราวกับหมาน้อยหงอยช่างน่าเอ็นดู หากมีหู มีหางตอนนี้คงลู่ สั่นระริกๆ อยู่แน่

 

“ทนได้ครับ ต่อให้เอาเข็มมาตอก เอาลวดมารัดก็ทน... แต่เดี๋ยวก่อนนะ! พักใจกับยัยนั่น? พักทำไม? เค้าไม่เคยนอกใจกีกวางจ๋าเลยนะ” นั่นไง! ไอ้ข่าวลือไร้มูลนี่มันยังไงกัน ทำไมจู่ๆ กีกวางถึงคิดว่าผมนอกใจเขา ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่มีอาการใดๆ เลยทั้งสิ้น  

 

“ก็ฮยอนซึงบอกว่าที่ที่เลิฟเปลี่ยนไป เพราะอาจจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว แล้วก็ไปมีแฟนใหม่” ตอบตาใสไร้เดียงสาได้น่ารักมาก แต่ที่น่ารักกว่า... จาง ฮยอนซึง!!!

 

‘แสบนักนะแก๊!!! เรื่องบั่นทอนจิตใจชาวบ้านเนี่ยถนัดนัก!’ แต่ใครหละจะกล้าหือกับคุณท่าน แค่ข้อความก็สยองเต็มทีแล้ว

 

“ดงอุนจ๋า ไม่ได้นอกใจเค้าใช่ไหม? ไม่ได้หมดรักเค้าใช่ไหม?” คำถามซื่อๆ ตามประสาคนอามรณ์เย็นลงค่อยๆ เอ่ยออกมา ตอนนี้เหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะหันมาปะทะหน้ากับเขาโดยตรง ซึ่งนั่นก็หมายความว่า มือที่วางเว้นจากการสวมกอดได้เลื้อยลงไปนวดคลึงปั้นท้ายที่เพิ่งกระแทกมาเมื่อครู่ด้วยความหวังดีประสงค์ร้ายลึกๆ

 

“ใช่แล้วววว~ ใครจะไม่รักหวานใจตัวเองละคร้าบบบ” แหมๆ ยิ่งมือบางที่เอื้อมมาประคองแก้มเขาอีก หอมมมม~

 

“ไม่โกรธเค้าใช่ไหมที่ชอบทำร้ายตัวเอง?” แหมๆ โดนมาตั้งเกือบสองปียังไม่รู้อีกหรอจ๊ะ

 

“ไม่ครับ ไม่โกรธ ถึงจะมันจะเจ็บ แต่ก็เจ็บแค่ตัว... ไม่ใช่หัวใจ” กีกวางจ๋าหยียิ้มอย่างพึงพอใจกับคำตอบ

 

“จริงนะ?”

 

“ยิ่งกว่าจริงครับ!”

 

“รักเค้านะ?”

 

“ยิ่งกว่ารักอีกครับ!” หนักแน่น จริงใจ ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น!

 

“งั้น...” อ้อมแขนเล็กที่โอบรอบคอก่อนหน้าคลายลงพร้อมกับดวงตากลมโตที่จ้องมาจนใจหวั่น รอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ไม่ได้เห็นมาระยะหนึ่งทำให้เขาต้องยิ้มตามก่อนจะ...

 

“ลามกอยู่ได้ไอ้ขี้หลี!!!”

 

“แอร๊ก!” หมัดหลุนๆ เข้าให้กลางท้องเสียเต็มแรงรัก ดงอุนผู้น่าสงสารลงไปนอนชักดิ้นชักงอตัวเกร็งจนแฟนสุดที่รักต้องประคองมานอนบนเตียง

 

“อย่ามาทะลึ่งกับเค้านะเบ่บี๋!” แสร้งเชิดหน้าใส่ด้วยความงอน แต่ความจริงก็แค่ต้องการซ่อนหน้าใสที่แดงระเรื่อและรอยยิ้มอิ่มสุขเอาไว้

 

“หนะ ไหนว่า จะไม่ทำร้ายดงอุน งะ ไง” แต่ละคำที่พูดช่างแสนยากเย็นเสียเหลือเกิน

 

“ไม่ได้ทำร้าย แค่ป้องกันตัวเอง!... ก็ได้ๆ งั้นเค้าขอไถ่โทษ”

 

“ยังงะ”

 

“จุ๊บ!” ริมฝีปากอวบอิ่มที่รีบประกบกับปากของเขา แม้จะเป็นเวลาเพียงชั่ววินาทีแต่ดงอุนก็ยังจับสัมผัสความเนียนนุ่มนั้นได้ดี!

 

“ที่ร้ากกกกกกกกก!!!” โอ๊ยยยย ไม่เจอกันแปบเดียว ใครสอนให้ทำตัวน่ารักแบบนี้เนี่ย!

 

“เป็นจริงอย่างที่ฮยอนซึงบอก ดงอุนต้องอภัยให้แน่ๆ ถ้าเค้าไถ่โทษแบบนี้” ไหนจะการขยิบตาส่งวิ้งค์มาอีก! อยากจะเปลี่ยนจากห้องพยาบาลเป็นเรือนหอรอรักเสียจริง!

 

‘ฮยอนซึง! กูรักมึ๊งงงงงงง ขอบพระคุณรุนช่องมากๆ ฮือออออ’ ความจริงแล้วใต้ความเกรียนก็ยังมีความดีอยู่บ้าง สมแล้วที่เป็นเพื่อนรักของยาหยีผม!

 

แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมอยู่ๆ ผมเหมือนจะลืมอะไรไปบางอย่าง เอ... ผมอยากคุยกับกีกวาง ตอนนี้ก็ได้คุยแล้ว อยากเหนือกว่ากีกวางหรอ? ก็ไม่ใช่ ผมว่าเวลากีกวางเหนือกว่าเซ็กซี่จะตาย! แล้วผมลืมอะไรไปเนี่ย??? ช่างมันเถอะ คงไม่สำคัญหรอกมั้ง ไหนๆ ตอนนี้ก็ได้เวลาแห่งเราสองเสียที นาทีทองเน้นๆ!

 

“กูจะอ้วก!” เสียงชายร่างใหญ่ หุ่นล่ำเอ่ยบอกทีมถ้ำมองอีกสองคนที่แอบตามสะกดรอยมาดูความคืบหน้าของแผน แต่กลับมาเห็นฉากสวีทหวานของคู่รักนักมวยเสียแทน

 

“กีกวางจ๋าอย่าทำร้ายเค้า อ๊อกกกก!!! กูจะบ้ากับไอ้ดงอุน” เพื่อนรักอีกคนที่ยืนมองหงุดหงิดไม่ต่างกัน ก่อนที่ทั้งสองจะเลิกสอดส่องเรื่องชาวบ้านหั่นมานั่งจับเข่าคุยกันจริงจัง

 

“กูว่าแล้ววววว!!! แผนสยบกวางๆ สุดท้ายก็ แผนสยบ ‘แทบเท้า’ กีกวาง อยู่ดี! ไอ้ปลวก!” ดูจุนฟึดฟัดใส่อย่างขัดใจ

 

“สุดท้ายมันก็กลับไปหวีวีกันต่อ ห่างกันไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ แต่เอาวะดูเหมือนตอนนี้กีกวางก็เริ่มยอมมันบ้าง แสดงว่าสิ่งที่เราทำเพื่อมันก็มีค่าบ้างแหละ” จุนฮยองเสริม

 

เหตุผลที่พวกเขานึกแผนนี้ขึ้นมาไม่ใช่จะเป็นชายเหนือชายอะไรหรอก เพียงแต่อยากให้ดงอุนมีสิทธิมีเสียงกับแฟนตัวเองเสียบ้าง เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะไม่แคร์แต่สายตาคนรอบข้างนี่สิ เอาไปว่า  ไปล้อ เฮ้อ เพื่อนรักอย่างพวกเขาเลยต้องออกมาปฏิบัติการ แต่มันดันผิดแผนไปนิดนะ

 

“ว่าแต่ทำไมอยู่ๆ กีกวางถึงนึกเรื่องนอกใจวะ?” หันไปถามเพื่อนอีกคนซึ่งนั่งภาคภูมิใจลึกๆ กับแผนของพวกตน

 

“นั่นดิ??? ใครมันปล่อยข่าวว่าไอ้ดงอุนนอกใจวะ??? แถมยังเรื่องไอ้รุ่นพี่นั่นอีก ข่าวแม่งมั่วชิบ!” ดูจุนถึงกับสบถ เพราะไอ้ข่าวพวกนี้แหละ ทำให้เขาต้องคอยคิดแผนสอง สาม สี่ไปเรื่อย น่าหงุดหงิดจริงๆ

 

เสียงถอนหายใจทิ้งกับประโยคพูดอย่างเซ็งๆ ของบุคคลที่สามที่มาร่วมขบวนการแอบมอง ทำเอาทั้งคู่ถึงกับตาโตพร้อมมองตามต้นเสียงนั้น

 

‘ไอ้เกรียนฮยอนซึงงงงงงงงงง!!!’

 

/เฮ้อ คืนดีกันซะละ หมดสนุกเลย ไปปล่อยข่าวเรื่องใหม่ๆ ดีกว่าเรา วู้ฮู~/

 

TALK : โอ๊ะ โอะ โอ~ และแล้วเรื่องของตาซนและน้องหนูกีกวาง รวมถึงบรรดาผองเพื่อนที่น่ารัก(?) ก็มาถึงตอนสุดท้ายเสียแล้ว! O[ ]O! เป็นอย่างไรกันบ้างคะ ถูกใจกันไหมเอ่ย? ฮี่ๆๆ ไรเตอร์ขอขอบคุณทุกๆ คนที่ติดตามเรื่องของพวกเรามากเลยนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจ และคอมเม้นต์ ที่ทำให้ไรเตอร์ผู้แห้งเหี่ยวเปล่าเปลี่ยวใจอยู่กลางทะเล มีชีวิตชีวาได้ ฮาๆๆ รักทุกคนจังเลยยยย~!!! แล้วพบกันใหม่ในเรื่องต่อไปนะค้า >3<~❤